http://www.nickgroen.nl/blognote/index.php Media, maatschappij en filosofie nl mail@nickgroen.nl Copyright 2009 Pivot Pivot - 1.40.1: 'Dreadwind' Sat, 27 Jun 2009 23:58:44 +0200 60 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=57 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=57#comm Een paar jaar geleden deed ik een poging om 'Das kapital' van Karl Marx te lezen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het einde van het boek nooit gehaald heb, maar wat mij wel fascineerde was Marx' idee over het communisme. Volgens Marx is communisme het bestaan van een klassenloze maatschappij met een economisch systeem waarin iedereen alle goederen deelt. Iedereen binnen de samenleving heeft de vrijheid om te werken naar wat 'ie kan en te nemen naar wat 'ie nodig denkt te hebben. Ik vond dit in theorie een geweldig systeem, maar ik kon mij tegelijkertijd geen land of staat bedenken waarin het communisme ooit succesvol is toegepast. Zou het communisme kunnen bestaan? En zou het nog succesvol toegepast kunnen worden in onze huidige tijd?

Waarom werkt communisme niet? Ik denk dat het idee van geven en nemen naar eigen inzicht zou kunnen werken als iedereen er vrijwillig aan meedoet. Als iedereen binnen de gemeenschap zou inzien dat als je het totaal verbetert, je ook jezelf verbetert omdat je onderdeel uitmaakt van het totaal, zou het moeten kunnen werken. Maar het nadeel is, dat als een klein gedeelte van de groep niet meedoet, het systeem in duigen valt. Als een klein deel besluit weinig te geven en veel te nemen, dan zullen er meer volgen en vervalt het systeem. Als er vervolgens een autoriteit aan te pas moet komen om het systeem in stand te houden, vervalt ten eerste de vrijwillige deelname en ten tweede de 'klassenloosheid', omdat er een instantie 'boven' de gemeenschap gaat staan. Landen die communistisch zijn of zijn geweest voldoen eigenlijk geen van allen aan de omschrijving van Marx. Landen als China, Noord Korea en Cuba worden communistisch genoemd, maar zijn zeker niet klassenloos. Er is altijd een overheid of leider (Fidel Castro, Kim Jung Il) die boven de rest staat. Daarmee ontstaan verschillende klassen. Ook de vrijwillige deelname aan het systeem is er niet. Juist in communistische landen kan je nauwelijks je mening verkondigen, bestaat geen persvrijheid, wordt internet gecensureerd etc. Communisme zoals Marx het bedacht heeft, heeft bij mijn weten nooit ergens bestaan.

Zou er een gemeenschap kunnen zijn die zichzelf in stand houdt, waar iedereen vrijwillig onderdeel van wil zijn en waar geen controle bestaat van een bovenliggende instantie? Ik zag van de week een presentatie van Kevin Kelly (auteur en eindredacteur van Wired Magazine) die zijn ideeën vertelde over de toekomst van internet. Hij maakte een onderscheid tussen verschillende stadia van het internet. Zo bestond volgens hem de eerste generatie internet (Web 1.0) uit informatie plaatsen op het web. De eerste websites ontstonden en men moest wennen aan het idee dat (bedrijfs)informatie toegankelijk werd gemaakt voor een groot publiek. Deze sites kregen vervolgens links naar elkaar en zo werd informatie niet alleen toegankelijk, maar kon je via via ook terecht bij andere informatie.

De tweede stap (Web 2.0) zorgde voor een ommekeer van de informatievoorziening. Websites bestonden niet langer uit pagina's die door de eigenaar van informatie werd voorzien, maar vormden slechts de structuur waarbij de gebruiker de site van info kon voorzien. We delen onze foto's op Flickr, plaatsen onze filmpjes op YouTube, delen ons humeur op Twitter, vertellen ons hele levensverhaal via Hyves en vullen met z'n allen werelds grootste encyclopedie Wikipedia. Het internet is zo verworden tot één grote database met oneindig veel informatie. We kunnen satelietbeelden bekijken, telefoonnummers vinden, weersverwachtingen zien, aandelenkoersen volgen, wegenkaarten raadplegen etc. Al deze informatie is gratis verkrijgbaar in een fractie van een seconde terwijl de waarde van al die informatie meer is dan al het geld dat er wereldwijd circuleert. Er bestaat geen economisch systeem dat kan verklaren hoe we dit allemaal kunnen maken en gratis weg kunnen geven.

Volgens Kelly ligt de waarde van het systeem in de hoeveelheid mensen die meedoet aan het systeem. Hij vergelijkt dat met de fax. De eerste man die ooit een fax kocht, was een sukkel, want die had niemand om naar te faxen. Pas toen er meerdere faxen werden verkocht, kreeg het apparaat waarde. En hoe meer mensen zo'n ding kochten, hoe meer de fax waard werd. Bij het internet gaat het net zo. Hoe meer mensen er onderdeel van zijn, hoe waardevoller het internet wordt. En hoe waardevoller het wordt, hoe meer mensen er onderdeel van willen zijn. Hij voorspelt dat het internet de komende 40 jaar nog zo explosief zal groeien, dat werkelijk alle (!) apparaten verbonden zullen zijn met het web. Alle auto's, billboards, treinen, wasmachines, telefoons, stoplichten, tv's, etc zullen met elkaar communiceren via het web.

Zo ontstaat er een samenleving die niet meer leeft met het internet, maar in het internet. Wij zullen een samenleving worden waarbij iedereen toegang heeft tot alle informatie die zich fysiek overal om ons heen bevindt. De wereld zal één groot systeem worden waarbij iedereen de goederen (in dit geval informatie) deelt op een gelijkwaardige manier. Iedereen kan naar eigen inzicht informatie toevoegen of nemen van het web. Er is geen bovenliggende instantie die het systeem opdringt, kan censureren of beperken, om de simpele reden dat die instantie niet bestaat. Er is niets of niemand die het internet beheert, behalve de samenleving als geheel. Zo ontstaat er een nieuwe vorm van communisme: Communisme 2.0. En alleen de eerder genoemd landen die nu communistisch worden genoemd, zullen achter blijven omdat ze geen onderdeel zijn van de nieuwe samenleving. De eigenlijke communistische landen zullen moeten updaten naar versie 2.0.

Meer informatie:
Presentatie Kevin Kelly

]]> 57@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 27 Jun 2009 23:48:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=56 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=56#comm De ziel deel 1: Cylons

In Filosofie Magazine van deze maand staat een artikel over Pim van Lommel. Van Lommel is cardioloog en beschrijft in zijn boek 'Eindeloos bewustzijn' zijn onderzoek naar bijna-dood ervaringen. Bijna-dood ervaringen (BDE's) zijn herinneringen van mensen die na een hartaanval succesvol gereanimeerd of gedefibrilleerd zijn. Ze hebben herinneringen aan de periode nadat ze dood zijn gegaan en voordat ze weer tot leven zijn gewekt. Technisch en medisch gezien is dit onmogelijk. Mensen zijn na een hartaanval (klinisch) dood. Ze hebben geen ademhaling meer, geen hartslag, geen hersenactiviteit etc. De enige manier waarop ze iets zouden kunnen ervaren, zou zijn als er iets los bestaat buiten hun lichaam. Bestaat de ziel dan toch?

Van Lommel heeft sinds 1988 onderzoek gedaan naar BDE's. Hij heeft in totaal 344 mensen ondervraagd en 62 daarvan bleken een herinnering te hebben aan de tijd dat ze dood waren. Opvallend was dat de verhalen van deze mensen overeenkomsten vertoonden. Ze vertelden allemaal over een 'plaats' waar alles één was. Verleden, heden en toekomst bestaan daar allemaal tegelijkertijd. Verder beschreven ze mooie kleuren, mooi licht, een tunnel, een terugblik op hun eigen leven, ze konden hun invloed op andere levens ervaren en ze hadden het besef dat ze dood waren. Ze waren zich bewust van het feit dat ze niet meer in hun eigen lichaam zaten en konden soms op hun eigen lichaam neerkijken. De pijn of angst die ze ervaarden in hun lichaam (ze waren immers aan het doodgaan) was verdwenen.

Ondanks zijn medische achtergrond, kon van Lommel geen medische verklaring vinden voor de ervaringen. Ook waren er artsen die zelf een BDE hadden meegemaakt en geen verklaring konden vinden voor wat hun was overkomen. Een theorie zou zijn dat de verhalen gemaakt worden door je hersens. Op het moment dat je herstelt na je hartaanval moeten je hersens, na een tijdje uit te zijn geweest, een inhaalslag maken en in no-time een verhaal creëren. Dat verhaal zou dan je beleving van de BDE zijn. Een tweede theorie is dat als je doodgaat, je lichaam nog een laatste poging tot voortbestaan maakt en een verhaal bedenkt dat die illusie geeft.

Van Lommel kwam er echter achter dat er patiënten waren die dingen konden herinneren van hun periode tijdens hun dood. Herinneringen van gesprekken van de arts, weten wie hun kunstgebit had meegenomen, in welke kamer ze gereanimeerd waren etc. Het ging over gebeurtenissen die zich echt hadden afgespeeld en waarvan de patiënt onmogelijk achteraf een verhaal bedacht zou hebben kunnen. Er moest dus tijdens de 'dood'-periode iets zijn geweest dat actief was. Maar fysiek gezien was dat niet zo. Er was geen hersenfunctionaliteit gemeten zowel qua EEG als hersenstamreflectie, er was geen hartslag, geen ademhaling, geen bewustzijn etc. De patiënten waren dood.

Van Lommel maakte de voorzichtige conclusie dat 'ie geen verklaring had voor wat er zich afspeelde bij een BDE. Het enige dat hij kon bedenken is dat ons bewustzijn zich binnen én buiten ons lichaam bevindt. In de kwantumfysica wordt dat non-localiteit genoemd. Een 'ruimte' waar geen tijd of plaats is. Onze hersens zijn een soort zender/ontvanger voor signalen die in deze non-locale ruimte bestaan. Hij vergelijkt het met een mobiele telefoon die uit de honderdduizenden gesprekken die om ons heen vliegen, de juiste kan ontvangen en afspelen. Onze hersens spelen dus geen software programma af dat een bewustzijn creëert, maar hebben een faciliterende functie. Ze zijn het toestel waarmee je je bewustzijn kan ontvangen en het kan laten manifesteren in je lichaam. Je bewustzijn leeft dus in een wereld zonder tijd of plaats en heeft daarmee een 'eeuwig' (voor zover dat woord de lading dekt in een wereld zonder tijd) bestaan. Voor van Lommel is het uiterst waarschijnlijk dat wij een ziel hebben en na onze dood blijven voortbestaan. Maar dat zou ik ook zeggen als ik een Cylon was.

Meer informatie over Pim van Lommel:
About the Continuity of Our Consciousness, by Pim van Lommel
Interview VPRO
]]> 56@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sun, 13 Jul 2008 19:18:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=55 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=55#comm Ik ben altijd gefascineerd geweest door de Franse filosoof René Descartes. Descartes (1596-1650) twijfelde aan alles en zocht naar iets waar hij absoluut zeker van kon zijn. Hij kwam tot de conclusie dat hij overal aan twijfelde, behalve aan het feit dat hij twijfelde. Er moest dus iets zijn dat in staat moest zijn om te twijfelen en dus concludeerde hij dat er iets moest zijn dat een 'ik' was. Descartes maakte daarmee als eerste een onderscheid tussen het menselijk lichaam en de 'ziel'. Maar wat is de ziel? Ik ben mij inderdaad bewust van mijzelf, dus ik heb een bewustzijn, maar is dat mijn ziel? Is een ziel niet je 'geest' of je 'ik' of datgene dat je 'karakter' is en je keuzes bepaalt etc? En als mijn ziel geen fysieke vorm heeft, hoe is het dan gekoppeld aan mijn lichaam?

Sinds een paar weken volg ik de science fiction serie Battlestar Galactica. De serie gaat over een oorlog tussen de mensheid en zogeheten Cylons. Cylons zijn robots die gemaakt zijn door mensen, maar zichzelf hebben ontwikkeld tot zelfstandige wezens. Zo zelfstandig dat ze zijn gaan rebelleren tegen de mensheid en in oorlog zijn geraakt met hun makers. Wat de Cylons voor mij interessant maakt, is dat zij op hun beurt ook weer een robot gemaakt hebben, maar dan één die er uitziet als een mens. Dit om te spioneren en verwarring te scheppen bij de mensen. Deze Cylonmensen lijken precies op gewone mensen. Ze hebben emoties, groeien, lachen, huilen, bloeden, kwijlen, kunnen ziek worden, dood gaan en ze hebben een bewustzijn. Het enige verschil tussen de Cylonmensen en echte mensen is dat hun bewustzijn geprogrammeerd is. Alles wat ze denken, doen en voelen is softwarematig. Sommige Cylons zijn zo geprogrammeerd dat ze niet weten dat ze Cylons zijn. Voor hun zijn alle emoties dus echt. Cylons zijn daarmee eigenlijk mensen, maar dan met een softwarematig programma dat ze de illusie geeft dat ze een ziel hebben.

Het blijft natuurlijk science fiction, maar de insteek van een softwarematig bewustzijn is misschien niet zo gek. Ons bewustzijn is geen fysiek onderdeel van ons lichaam. Er is geen ledemaat of orgaan waar ons bewustzijn zich bevindt. Hetzelfde geldt eigenlijk voor software. Software bestaat ook wel degelijk, maar het heeft geen fysieke vorm. Als ik de nieuwe Photoshop installeer, voeg ik daarmee nieuwe functies toe aan mijn computer. Toch is de nieuwe software geen fysiek 'iets' dat wordt toegevoegd aan mijn PC. Er is geen onderdeel of specifiek element van mijn computer dat 'software' is. Op het moment dat ik een programma start, ervaar ik de nieuwe software en die ervaring is een wisselwerking tussen mijn harde schijf, mijn processor, mijn videokaart, mijn monitor en weet ik veel waar mijn PC allemaal uit bestaat. Ondanks dat de software geen fysieke vorm heeft, heeft het wel een fysieke omgeving nodig (de PC) om te kunnen bestaan.

En zou ons bewustzijn niet net zo kunnen werken? Ondanks dat ons bewustzijn geen fysieke vorm heeft en geen specifiek element van ons lichaam vormt, bestaat het wel. Ik ervaar wel degelijk mijzelf en er bestaat dus zoiets als een 'bewustzijn'. Maar net zoals software niet ervaren kan worden zonder computer, kan ons bewustzijn niet ervaren worden zonder lichaam. Ons bewustzijn is een programma dat afgespeeld wordt door ons lichaam. En net zoals een softwareprogramma ervaren kan worden, maar van zichzelf geen ziel heeft, zo kan ons bewustzijn ook ervaren worden, zonder dat wij een ziel hebben. Het idee dat ons 'ik' bestaat uit een ziel dat los van ons lichaam bestaat en het slechts aanstuurt lijkt mij zeer onwaarschijnlijk. Dat wat Descartes beschouwde als zijn ziel was slechts de bewustwording van zichzelf. Maar hij had natuurlijk ook geen Cylons om daar achter te komen. ]]> 55@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Thu, 10 Jul 2008 16:44:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=54 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=54#comm Vanaf de middelbare school wil ik al een tatoeage. Ik wist toen al dat ik hem op mijn rechter onderarm wilde hebben, ik moest alleen nog bedenken wát ik wilde hebben. Ik zocht naar iets dat symbool stond voor wie ik ben. Iets waaruit je mijn identiteit zou kunnen afleiden of herkennen. Iets typisch Nick's. Twee weken geleden had ik een reünie van mijn middelbare school en besefte ik dat ik na 15 jaar nog steeds geen idee heb wat ik op mijn arm zou willen. Weet ik dan nog steeds niet wie ik ben?

Wie ben ik? Waaruit bestaat mijn identiteit? Zie ik mij nu anders dan tijdens de middelbare school en zou een tatoo die ik toen gezet zou hebben, nu nog iets zeggen over mij? Volgens Charles Taylor zie je je identiteit altijd vanuit de groep (familie, vrienden, afkomst, omgeving) waarbinnen je leeft. Hij stelt dat je je identiteit alleen kunt zien als je je kunt spiegelen tegen anderen. Het idee dat je als vrij en zelfstandig individu een identiteit zou kunnen hebben, is volgens hem niet waar. We zouden geen identiteit hebben, als we geen andere mensen om ons heen zouden hebben.

Misschien heeft Taylor wel een punt. Ik heb bijna mijn hele jeugd in Lelystad gewoond. Mijn ouders, broertje, basisschool, middelbare school, (zaal)voetbal, vrienden, vriendinnen en later ook mijn werk speelde zich af in één gemeenschap. Toen ik daar woonde had ik niet door hoe eenzijdig mijn omgeving eigenlijk was. Voor mijn gevoel zat er wel verschil tussen mijn collega's, mijn vrienden en mijn familie, maar terugkijkend was het eigenlijk allemaal één grote groep. We dachten hetzelfde, luisterden dezelfde muziek, keken dezelfde dingen op TV, waren (bijna) allemaal voor Ajax etc. Collega's kwam ik weer tegen met voetbal die weer vrienden van mij kenden, die ook weer iemand kende uit mijn familie enzovoort. Pas toen ik Lelystad verlaten had, zag ik wat een verscheidenheid aan mensen en groepen er bestaat en hoe alles in Lelystad altijd hetzelfde was geweest.

En hoe was mijn identiteit in de groep? Ik was denk ik, altijd een beetje de 'afzonderlijke'. Zelfs in hechte gemeenschappen of vriendengroepen heeft iedereen wel zijn eigen - laat ik het noemen - 'sub'-identiteit. En ik was altijd de creatieveling, de tekenaar, degene met de afwijkende ideeën. Dat is eigenlijk zo geweest van de basisschool tot en met mijn eerste vervolgopleiding, het Grafisch Lyceum. Pas toen ik naar de Hogeschool voor de Kunsten ging en terecht kwam in een poel van creatieve, afzonderlijke en soms totaal onbegrijpelijke mensen, kreeg ik een ander beeld van mijzelf. Was ik tot dan toe altijd de creatieve geest geweest in een burgerlijke omgeving, nu was ik juist de burgerlijke Lelystedeling in een omgeving van creatieven.
Ik heb op de Hogeschool voor de Kunsten een voorzichtige poging gedaan om te zoeken naar mijn identiteit. Mijn haar is van kort naar lang naar kort gegaan. Mijn haarkleur van blond naar bruin naar zwart naar blonde plukjes. Ik heb alle vormen van baarden, cirkelbaardjes, bakkebaarden en sikken gehad en gelopen in degelijke truien tot korte broeken met sandalen. Uiteindelijk vond ik in geen één van deze vormen mijn 'ik'.

Dus wat is nou mijn identiteit? Is dat hoe ik mijzelf zie in mijn omgeving, of hoe mijn omgeving mij ziet? Taylor's theorie zegt wel dat je een gemeenschap nodig hebt voor je identiteit, maar niet wat je identiteit is. Stel dat ik mijzelf stoer zou vinden, maar niemand ervaart mij zo, ben ik dan stoer? Als ik mij niet als creatief beschouw, maar mijn omgeving wel, ben ik het dan wel? Amartya Sen gaat nog een stapje verder. Hij beschrijft in zijn boek 'Identity and Violence' dat we in onze tijd niet meer kunnen spreken van één identiteit. Hij stelt dat we niet meer lid zijn van één bepaalde groep en niet één specifieke en vastomlijnde identiteit hebben. We behoren tot verschillende groepen en onze identiteit verandert per groep. Ik kan binnen één gemeenschap de creatieve zijn en binnen een andere de burgerlijke, zonder dat ik bij één van de twee groepen niet mijzelf ben. Beide contrasterende eigenschappen zijn wel degelijk onderdeel van mijzelf.

Het is dus zinloos om te denken dat mijn 'ik' te vangen zou zijn in één identiteit. Mijn identiteit is een wisselwerking tussen hoe ik mijzelf zie en hoe mijn omgeving mij ziet. En voor een goede wisselwerking heb je meerdere gemeenschappen nodig. Mijn 'ik' in Lelystad was wel degelijk een onderdeel van mijn identiteit, alleen had ik toen niet door dat het maar een klein deel was. Je ontdekt jezelf niet door je anders te gedragen, anders te kleden en andere haartypes te nemen, maar door je te spiegelen aan zoveel mogelijk mensen uit andere gemeenschappen. Ik heb nu niet meer zo'n hechte vriendengroep als dat ik had toen ik nog in Lelystad woonde, maar wel verschillende vrienden verdeeld over verschillende groepen. En dat vind ik prima. Het gevaar van (te) lang leven in één groep is dat je jezelf gaat zien door de ogen van de groep. Als ik in Lelystad zou zijn blijven wonen, zou ik mijzelf nog steeds zien als de creatieve met de afwijkende ideeën.

Maar al met al, heb ik dus nog steeds geen tatoeage. Ik kan onmogelijk mijn eigen 'ik' vangen in één identiteit, laat staan in één beeld. Tenzij er een beeld is dat staat voor 'alles', maar wat zegt het dan nog over mij? Iets dat typisch Nick's is, is dus eigenlijk nicks. En dat zit er al mijn hele leven. ]]> 54@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sun, 04 May 2008 21:22:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=53 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=53#comm Vandaag in het nieuws: 'Achtjarige zet punt achter huwelijk'. Een achtjarig meisje heeft haar huwelijk met een 28-jarige man mogen ontbinden. Daarvoor moest ze een rechtzaak aanspannen en moest haar man er mee akkoord gaan. In Sanaa (plaats in Jemen, ten zuiden van Saudi Arabie, ik moest het zelf ook even opzoeken) mag je als 28-jarige man trouwen met een 8-jarig meisje. De vader van het meisje had haar dochter uitgehuwelijkt ter bescherming. Zijn andere dochter was ooit ontvoerd geweest en werd gedwongen te trouwen met haar kidnapper. Om zijn andere dochter dat lot te besparen, koos hij een man voor haar uit om mee te trouwen. De man had haar nooit geslagen, maar ze hadden wel sex gehad. Sex met een 8-jarige, ik kan daar met m'n hoofd niet bij. Vooral niet omdat de vader aan de basis stond van het huwelijk.

Het uithuwelijken van jonge meisjes heeft vaak een economische reden. Omdat veel gezinnen hun kinderen niet kunnen onderhouden, worden meisjes gedwongen om te trouwen. Bovendien worden ongehuwde vrouwen minder geaccepteerd dan gehuwde, dus trouwen meisjes zelf ook graag zo vroeg mogelijk. Hierdoor is het risico op verlies van maagdelijkheid of zwangerschap door verkrachting zo klein mogelijk en dat is goed voor de familie-eer. Een huwelijk in Jemen heeft nicks te maken met liefde, maar is symbool geworden voor familie-eer. Maar in hoeverre kan je dan nog spreken van eer? Waarom is het eerloos om op 8-jarige leeftijd verkracht worden en eervól om op 8-jarige leeftijd sex te hebben met je 'man'? Ik heb het idee dat ze zich in Jemen aan regels vasthouden omwille van de regels zelf en dat vind ik - op z'n zachtst gezegd - een beetje zinloos.

Nee, dan wij westerlingen met onze ontwikkelde, beschaafde cultuur. Wij trouwen tenminste met een zinnige reden. Wij trouwen omdat we houden van de persoon waarmee we trouwen (althans, daar ga ik maar vanuit, ik ben zelf niet getrouwd). Ik weet niet helemaal waar trouwen symbool voor staat, maar afleidend uit de naam, zou ik zeggen voor 'trouw zijn'. Als je trouwt, beloof je trouw te zijn aan degene met wie je trouwt. De vraag is of dat nog zo is. Aan wie beloof je die trouw? Ik kan mij voorstellen dat 'vroeger' toen 'we' nog geloofden in God, het een belofte naar de Heer was. Je beloofde de Heer trouw totdat Hij je met de dood zou scheiden van je liefde. Misschien ook een reden waarom er vroeger veel minder mensen gingen scheiden. Een belofte breken met God, dan moest je wel heel veel ballen hebben... Maar als je niet gelooft in God, aan wie beloof je dan trouw? Aan elkaar? Kan dat? Als twee mensen elkaar trouw beloven tot aan de dood, maar halverwege blijkt trouw een te grote opgave te zijn, dan kunnen beiden de belofte weer verbreken. Een belofte naar jezelf, is dat nog wel een belofte?

Is trouwen in onze cultuur niet net zo'n betekenisloze symboliek geworden als in Jemen? Wat doen wij nou precies als we trouwen? Het is een stappenplan van rituelen die wij aanhouden omdat het hoort. Mannen dragen een bepaald pak, vrouwen een bepaalde jurk. We komen in een bepaald voertuig aanrijden naar een bepaalde plaats waar standaard zinnetjes gezegd worden en handtekeningen worden gezet door een man in een bepaald outfit. We delen ringen, dragen corsages, gooien boeketjes en niemand weet eigenlijk waarom. Niemand weet waar de corsages, boeketjes etc symbool voor staan. We weten alleen maar dat we het doen omdat onze ouders, vrienden of anderen zich hebben gehouden aan dezelfde symboliek. Maar wat is symboliek als je niet weet waar het symbool voor staat? Is dat niet vasthouden aan de regels omwille van de regels? En wordt een huwelijk daarmee niet net zo leeg en betekenisloos als een huwelijk in Jemen?

Sinds wij niet meer geloven in God, is trouwen een betekenisloze traditie geworden. We houden net zo vast aan symboliek als de 28-jarige man en zijn 8-jarige vrouw. We hebben geen idee meer waar het voor staat, waarom wij er ons aan houden, alleen maar dát wij er ons aan houden, omdat iedereen het doet. Lege symboliek als vorm van sociale binding. Het is niet zinniger of onzinniger dan een huwelijk in Jemen. Gelukkig hebben wij een minimum leeftijd van 18 jaar, zijn huwelijken gebaseerd op liefde en in ieder geval goed voor een feestje. Laat ik mij dan daar maar aan vasthouden. ]]> 53@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Thu, 17 Apr 2008 00:22:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=52 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=52#comm Ik ben nog steeds voor Ajax en dat is nog steeds geen pretje. Los van de belabberde resultaten van de laatste tijd, weet ik ook niet waarom ik voor Ajax ben. Ik ben een vrij rationeel persoon en ik probeer altijd een verklaring te vinden voor mijn eigen gedrag. Ik vind mensen die alleen doen wat hun omgeving doet een beetje oppervlakkig. Zo'n schaap in een kudde dat eigenlijk niet weet waarom 'ie doet wat 'ie doet. En ik hoop dat ik niet één van die schapen ben. Maar goed, kan ik rationeel verklaren waarom ik voor Ajax ben? Waarom ben ik niet voor Feyenoord of Twente of VVV Venlo? Wat maakt Ajax anders dan de andere clubs? Wat maakt een club een club? Waarom hebben de resultaten van een voetbalclub waar ik nooit voor gevoetbald heb invloed op mijn humeur? Waar ben ik eigenlijk voor als ik voor Ajax ben?

Wat zijn de elementen die Ajax tot Ajax maakt en waarmee ik mij blijkbaar identificeer en betrokken voel? Waaruit bestaat eigenlijk een voetbalclub? Zit mijn clubliefde in de naam van de vereniging? Nee, dat denk ik niet. Ajax zelf zegt mij niet zoveel. Het was ooit een Griekse held die betrokken was bij de Trojaanse oorlog of zo, maar dat heeft nicks meer te maken met de club zelf. Het is alleen nog een merk, een verwijzing naar heldhaftigheid misschien, maar Ajax voetbalt niet met zwaarden en er zit ook geen Griek in de selectie. Stel dat Ajax geen Ajax zou heten, maar Zeus of Nick of VV Amsterdam of van mijn part Feyenoord, dan zou ik toch nog steeds voor dezelfde club zijn.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor het logo. Ik herken het logo uit duizenden en het is voor mij een typisch kenmerk van Ajax, maar net als de naam, zegt het nicks over de vereniging. Als Ajax Zeus zou hebben geheten, zou het ook een ander logo hebben gehad. En dan had ik dezelfde emoties bij het Zeus logo als ik nu bij het Ajax logo heb. Stel dat Ajax Feyenoord zou hebben geheten en het Feyenoord logo zou hebben (maar dan met Amsterdam in de naam in plaats van Rotterdam of zo), dan zou ik nog steeds voor diezelfde Amsterdamse club zijn.

Misschien nog herkenbaarder dan het logo is het typische Ajax tenue. Het witte shirt met de rode verticale baan stamt uit 1911 en is wereldwijd bekend als het Ajax-tenue. Voor 1911 speelde Ajax in een rood/wit gestreept tenue, maar toen ze promoveerde naar de eerste klasse en Sparta ook al met dit tenue speelde, moest Ajax het aanpassen en werd het een enkele rode baan. Het tenue maakt Ajax nu herkenbaar, maar het is ook niet de reden dat ik voor Ajax ben. Als Ajax en Feyenoord in een onderlinge wedstrijd de tenues zouden omwisselen, zou ik nog steeds voor Ajax zijn, ondanks dat ze in een Feyenoord tenue zouden spelen.

En wat nou als de spelers zelf van club zouden wisselen? Of gebeurt dat altijd al? Van alle spelers die nu bij Ajax voetballen is er geen één meer die bijvoorbeeld in 1996 de Champions League won. Er zijn zelden spelers die specifiek bij één club horen. Spelers verhuizen net zo makkelijk van Ajax naar Feyenoord en van Feyenoord weer naar PSV. Kenneth Perez verhuisde aan het begin van het seizoen naar PSV om na een half jaar weer terug te keren naar Ajax. Ik vind Perez een leuke voetballer, maar ik ben niet het afgelopen half jaar voor PSV geweest. Ook met andere spelers dan die er nu bij Ajax spelen, zou ik voor Ajax zijn. De spelers maken niet de club.

En zo kan ik eigenlijk wel een tijdje doorgaan. Als de Kuip in Amsterdam zou staan en Ajax daar zijn thuiswedstrijden zou voetballen, zou ik nog steeds voor Ajax zijn, dus het is ook niet het stadion. Zo zit het ook niet in de stad waar ze hun thuiswedstrijden spelen, het zit niet in het bestuur van de club, niet in de sponsor en niet in de supporters. Eigenlijk zijn alle onderdelen waar een club uit bestaat onderling uitwisselbaar met elementen van andere clubs. Er is eigenlijk geen één element wat specifiek voor Ajax geldt. En als geen enkel element specifiek voor de club is, dan zijn alle elementen samen dat al helemaal niet. Tien keer nul is net zo nul.

Waarschijnlijk ben ik voor Ajax, omdat ik dat bij toeval geworden ben. Misschien omdat mijn vader ook voor Ajax is of andere mensen uit mijn omgeving. Ik kom uit Lelystad en daar wonen veel ex-Amsterdammers. Misschien waren die oorspronkelijk voor Ajax omdat ze in de buurt woonden. En zij zullen zo hun kinderen weer 'besmet' hebben net zoals mijn vader mij besmet heeft. Ik heb zelf eigenlijk geen enkele verklaring waarom ik voor Ajax ben, behalve dat mij dat is 'aangeleerd' door mijn omgeving. Ik ben ook een schaap in een kudde. ]]> 52@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Tue, 01 Jan 2008 19:30:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=51 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=51#comm Ik ben voor Ajax en dat is geen pretje. Ajax is al jaren geen Ajax meer. Als ik denk aan Ajax, denk ik aan een elftal met goed op elkaar ingespeelde technische voetballers die met goed tactisch spel en een gezonde dosis Amsterdamse bluf tegen iedere tegenstander opgewassen is. Ik vrees dat dat idee alleen nog als herinnering bestaat, want in de werkelijkheid gaat dit al jaren niet meer op. Het spel schommelt tussen slecht en erbarmelijk, er is nauwelijks enige taktiek te herkennen en er speelt nog welgeteld één echte Amsterdammer (Urby Emanuelson). Het laatste kampioenschap dateert alweer uit 2004 en de laatste goeie Europese wedstrijd kan ik mij niet eens meer herinneren.

Maar vanaf dit seizoen zou het allemaal anders gaan beloofde Ajax. Ajax is van plan om (weer?) te gaan behoren tot de zestien beste clubs van Europa. Dit gaan ze bereiken door zo ver mogelijk te komen in de Champions League en door om het jaar landskampioen te worden. Er werd geld verdiend met de verkoop van Ryan Babel en Wesley Sneijder en met de nieuwe sponsor (Aegon) en de Champions League inkomsten, moet Ajax weer tot de top gaan behoren. Tja, is dit serieus een plan? Telstar wil ook wel behoren tot de zestien beste clubs in Europa, maar hoe wil je dat bereiken? Door zover mogelijk te komen in de Champions League? Moet je daarvoor niet al een ploeg zijn die bij de beste clubs van Europa hoort? Inkomsten uit de Champions League? Moet je je dan niet eerst kwalificeren? Ach ja, Slavia Praag, met hun vier keer zo kleine begroting, daar moet Ajax 'normaal gesproken' van winnen.

Deze week stond er een artikel in De Pers over Olympique Lyon. Daar waar Ajax is afgedaald tot een middelmatige club, groeit Olympique Lyon juist naar de Europese top. En jawel, Lyon heeft een visie.
Om te beginnen kopen ze geen grote spelers. Want zo stellen ze, een speler van naam kost misschien vijf keer zoveel als een veelbelovende jonge speler, maar hij is niet vijf keer zo goed. Daarom koopt Lyon alleen jonge spelers in die in hun land tot de beste behoren. Het kopen en verkopen doen ze niet om de prestaties van de club te verbeteren, maar puur voor de handel. Als je een aanbod voor een speler krijgt dat ver boven zijn marktwaarde ligt, wordt de speler verkocht.
Ten tweede worden de beste spelers vervangen voor ze worden verkocht, zo voorkom je dat er een gat in je team ontstaat zoals bij Ajax na het vertrek van Wesley Sneijder. Bovendien worden de transfers bepaald door de mensen die al langere tijd bij de club werken en niet door degene die op dat moment toevallig trainer is. Hierdoor moet elke trainer het doen met het materiaal dat op dat moment voor handen is. Hiermee wordt voorkomen dat dure aankopen van vorige trainers op de bank terecht komen of een overgewaardeerde sterspeler moet blijven voetballen.
Ten derde willen ze geleidelijk groeien en voorkomen dat de club in de schulden raakt. De voetbalwereld is heel onzeker en je weet nooit of je gemaakte schulden wel kunt aflossen. Rekenen op inkomsten uit de Champions League nog voordat je je gekwalificeerd hebt, is niet zo'n goed idee.

Er bestaan dus nog heus wel voetbalclubs met een visie. Alleen moet je daarvoor niet bij Ajax zijn. Ajax is alleen nog een merk en zoals bij alle merken is het leeg. Het idee van jonge technische voetballers die door taktisch slim spel en een gezonde dosis Amsterdamse bluf iedereen van de mat kunnen spelen, bestaat alleen nog als concept. En dat is niet erg om 'klanten' aan je te binden, maar als de directie en de spelers zelf gaan geloven in dat imago gaat het fout. Amsterdamse bluf verandert in misplaatste arrogantie en technisch/taktisch goed spel in een ongeorganiseerde mix van slecht getimede schijnbewegingen. Ervan uitgaan dat Ajax 'normaal gesproken' zou winnen van Slavia Praag, terwijl ze zelf nog geen wedstrijd gespeeld hadden (en Slavia Praag koploper was in de Tsjechische competitie) getuigt niet van erg veel zelfkennis. Bovendien is er nog nooit in de geschiedenis een Nederlandse ploeg geweest die wist te winnen in Praag. Er is nicks mis met bij de zestien beste clubs van Europa willen horen, maar dan heb je meer nodig dan geloven in je eigen kunnen. Bijvoorbeeld een uitgestippeld beleid zoals Lyon dat heeft. Maar goed, ik weet natuurlijk niet de details van de beleidsmakers bij Ajax en ze zouden best ooit (weer) tot de Europese top kunnen gaan behoren. Ze moeten alleen uitkijken dat Telstar ze niet voor is. ]]> 51@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Tue, 18 Dec 2007 19:11:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=50 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=50#comm Afgelopen maandag ben ik nieuwe kleren gaan kopen. Althans, dat was de bedoeling. Ik ben niet zo goed in kleren kopen. Ten eerste moet ik er tijd voor uittrekken en aangezien ik full time werk, kan het bijna niet anders dan op donderdagavond (koopavond in Utrecht) of zaterdag overdag. En dat zijn nou net die momenten dat je niet in de binnenstad van Utrecht wilt zijn. Ten tweede vind ik het vaak zonde om geld uit geven aan kleren. Ik koop liever een leuke film, een goeie whisky of iets voor bij m'n computer. Ten derde ben ik helemaal niet modebewust en 'snap' ik veel kleren gewoon niet. Kortom, kleren kopen is voor mij een hele opgave.

Ik vind mode oppervlakkig. Mode verandert altijd. En niet vanwege de verbetering, maar vanwege het veranderen zelf. Op de middelbare school waren broeken met wijde pijpen in. Dat waren ze ooit in de jaren zestig en blijkbaar kregen ze een 'revival' in de jaren '90. Net toen ik een broek met wijde pijpen had, raakten ze weer 'uit' en pastte mijn outfit weer niet bij de rest van de klas. Zo gaat het altijd met mode: korte rokken worden lang, lange rokken kort, broeken krijgen lange pijpen om om te slaan, pijpen worden kort, omdat je ze anders moet omslaan etc. Ik mis bij mode logica. Als je een goed voetbalteam hebt, verander je het niet. Als je goede mode hebt, verander je het wel. Blijkbaar is er geen 'goede' mode. Mode is een kwestie van je houden aan regels gebaseerd op nicks, behalve de regels zelf. Dat wat mooi is, wordt bepaald door de massa, niet door jou. Mode is nutteloos en oppervlakkig.

Volgens de Noorse filosoof Lars Svendsen heb ik het helemaal mis. Svendsen stelt dat mode veel verder gaat dan het volgen van kledingtrends. Volgens Svendsen staat er nicks boven mode. Zelfs politiek, wetenschap en filosofie zijn onderhevig aan modetrends. Hij zegt dat als er een filosofische omwenteling plaatsvindt (bijvoorbeeld van existentialisme naar rationalisme) dat nooit het gevolg is van het weerleggen van ideeën van de voorganger, maar vanwege de behoefte aan verandering. Zo veranderen ook kunststromingen, politieke ideeën en wetenschappelijke theorieën omwille van de verandering en zelden ten behoeve van de verbetering. Dit systeem werkt dus in alle soorten en maten, maar valt het meest op met kleding. Maar was het vroeger nog zo dat elk stadium ruim de tijd had om 'in' en weer 'uit' te raken, tegenwoordig volgen de veranderingen elkaar zo snel op, dat er eigenlijk geen sprake meer is van iets dat 'in de mode' is. Er heerst alleen nog een menging van allerlei stijlen die door elkaar heen bestaan.

De kunst is nu om in die warboel van stijlen, jouw eigen identiteit te vinden. Het is eigenlijk helemaal niet meer mogelijk om mee te lopen met een modetrend. En daar heb ik dus moeite mee. Ik 'snap' heel veel kleren niet. Ik zie tig shirts, overhemden, truien en vesten met allerlei opdrukken die mij nicks zeggen, teksten die ik niet snap en logo's waarvan ik niet weet waar ze voor staan. Mijn kleding is dan ook altijd vrij 'basic'. Mijn schoenen zijn altijd bruine of zwarte sportschoenen, mijn broeken zijn altijd makkelijk zittende 'baggie' broeken (het liefst met zakken enzo aan de zijkant) en mijn shirts zijn meestal één kleur zonder merk, logo of enig ander opdruk (tenzij ik het zelf bedenk). Ik vind het heel knap dat mensen uit al die mogelijkheden goeie combinaties weten te maken en ook nog verschillende soorten combinaties die toch altijd op één of andere manier passen bij wie ze zijn.

Misschien ben ik niet zo goed in het kiezen van mijn eigen stijl. Of is mijn stijl van 'baggie' broeken en effen shirts ook een stijl? Steve Jobs loopt ook altijd in dezelfde spijkerbroek en zwarte coltrui en veel artiesten dragen ook altijd dezelfde soort kleren. Misschien heb ik wel juist een heel stabiel imago in de warboel van stijlen van deze tijd. En zo keer ik na een middagje 'shoppen' weer terug naar huis zonder nieuwe kleren, maar met 3 nieuwe films, een nieuwe harde schijf en een toetsenbord. Kan ik tenminste nog wat weblogjes typen. ]]> 50@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Thu, 22 Nov 2007 20:52:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=49 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=49#comm Spam: alleen al vandaag heb ik aanbiedingen voor 'Unbelievable change in my sexlife', 'Limited offer for Rolex watches', 'wonderful pills that can improve my dik' (gooi het op z'n minst even door de spellingscontrole) en '300% on my first deposit up to 300 euro at the Royal VIP Casino'. Los van de e-mails die mijn inbox bereiken, zijn er vandaag ook nog 28 e-mailberichten die zijn opgevangen door mijn spamfilter. Omdat spam de grootste ergernis van computergebruikers is, is 'spammen' al jaren verboden. Niemand zit te wachten op ongewenste aanbiedingen die je verleiden tot aankopen van wat-dan-ook op een moment dat het je niet uitkomt. Maar in hoeverre is spam iets anders dan advertenties die ongevraagd tussen de artikelen van mijn tijdschrift opduiken? Heb ik wél behoefte aan een reclameblok midden in een film op tv? Is reclame uberhaupt ooit gewenst?

Ik heb een haat-liefde verhouding met reclame. Aan de ene kant vind ik het een heel leuk beroep om te doen en kan ik leuke of mooie reclames zeker waarderen. Zo vind ik de (met name oude) reeks TV commercials van Centraal Beheer geniaal grappig, de commercial van de RVS super subtiel en de advertenties van Bijenkorf's Drie Dwaze Dagen, geweldig gePhotoshopped. Aan de andere kant is reclame toch mensen overtuigen om spullen te kopen die ze niet nodig hebben en nooit om gevraagd hebben. En zoals gezegd, reclame komt altijd ongewenst. Mijn favoriete tijdschriften en kranten zijn 'bevuild' met advertenties, films die ik kijk met reclameblokken, websites die ik bezoek met banners (wie klikt daar ooit in godsnaam op?) en als ik door de stad loop zie ik overal billboards, driehoekborden, gevelreclame en bus- en tramreclame. Zelfs als ik voetbal kijk, veranderen de reclameborden eens in de zoveel tijd om mijn aandacht te vragen. Interviews met spelers na afloop moeten altijd opgenomen worden voor een muur van de sponsor etc etc.

En tegenwoordig krijg ik ook spam op mijn mobiel. Of ik moeite heb met opstaan en of ik dan een Philips Wake-up light wil...? Ik heb elke dag moeite met opstaan, maar steek die waaklamp maar ergens waar het écht donker is. Maar het kan nog erger! Spam op je mobiel die 'afgestemd' is op jou én op de locatie waar je je op dat moment bevindt. Sommige telecomaanbieders verkopen hun klantenbestand(en) aan bedrijven die zo heel gericht hún klanten weer kunnen spammen. Zo kan je bijvoorbeeld als je voorbij een platenzaak loopt, op dat moment een aanbieding krijgen van de platenzaak. Gelukkig is het in Nederland (nog) verboden voor telecomaanbieders om berichten te sturen naar klanten tenzij klanten specifiek aangeven dat het mag, maar in Singapore bijvoorbeeld zijn dit soort praktijken legaal. Ook in Nederland adverteren bedrijven als Google en Nu.nl al op hun mobiele websites. En als je spam stuurt via Bluetooth (draadloos computernetwerk) mag dit zelfs, omdat dit geen telefoonnetwerk is. Valt spam dan echt niet tegen te gaan?

Nee, ik denk het niet. Reclame maken is lucratief en of dat nou een advertentie in een tijdschrift is, of een berichtje in je mailbox, het levert geld op. Wat zou een tijdschrift kosten als het geen reclame-inkomsten zou hebben? Hoeveel klanten trekt een winkel zonder gevelreclame? Hoe bekend wordt een merk zonder billboards, busreclame, advertenties etc? En om diezelfde reden bestaat spam ook nog. Het kost vrijwel nicks, je bereikt duizenden mensen en als maar 0,5% reageert, heb je je kosten er uit. En zolang spam lucratief is, zal het in je mailbox blijven verschijnen. Het is een kwestie van tijd voordat ook in Nederland telecomaanbieders hun klantenbestanden in de verkoop mogen gooien. Want ook dat levert geld op. De enige manier om spam te stoppen is door er nooit op in te gaan, maar een kleine groep zal dat altijd blijven doen. Heb ik met reclame nog een haat-liefde verhouding, omdat reclame soms nog leuke dingen oplevert, spam levert helemaal nicks op. Misschien 300 euro in het Royal VIP Casino. Ik kan allicht even kijken. ]]> 49@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Tue, 06 Nov 2007 20:39:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=48 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=48#comm Vandaag is het precies 6 jaar geleden dat de eerste iPod op de markt werd gezet. Ondanks dat ik toen al een Apple-freak was en de iPod een heel stoer apparaat vond, heb ik de eerste versie nooit aangeschaft. De eerste versie van een nieuw produkt heeft altijd nog wat kinderziektes en dan ben ik te schijterig om er geld aan uit te geven. Ik ben geen zogenaamde 'early-adopter'. Bovendien wist ik toen nog niet wat ik er mee moest en omdat ik nog studeerde (lees: geen geld had) kon ik hem ook niet veroorloven. Uiteindelijk kocht ik, na maanden sparen, een tweedehands, tweede generatie iPod, voor 400 gulden. De tweede generatie had een grotere harde schijf (20GB in plaats van de 5GB in het eerste model) en het scrollwieltje dat in de eerste versie nog echt draaide was vervangen door een 'touch sensitive' wieltje (net als op een laptop, maar dan rond). Ik kocht hem van een gast op tweedehandsmac.nl en zo gebeurde het dat ik met de trein en de bus naar de eigenaar van een lingeriewinkeltje in Enkhuizen afreisde, waar mijn nieuwe witte vriendje klaar lag achter in de winkel. Sindsdien is er geen dag meer geweest dat ik m'n huis verlaten heb zonder iPod.

Nu, 6 jaar later, is de iPod niet meer weg te denken uit ons - of in ieder geval mijn - (digitale) leven. De iPod is gegroeid van een simpele mp3-speler tot een complete mediaspeler die ook foto's kan laten zien, video's kan afspelen en sinds kort verbinding kan maken met het internet om draadloos muziek te kunnen aanschaffen. De iPod heeft een marktaandeel van ruim 75% van de mp3-speler markt en wereldwijd wordt er elke seconde een iPod verkocht. Hoe kan het dat zo'n simpel apparaat zo'n succes kan worden en waarom is er niet één concurrent die een betere - of in ieder geval succesvollere - mp3-speler heeft weten te maken?

Het succes van de iPod zit hem denk ik niet in één element, maar in de samenvoeging van een aantal geniale vondsten. Het gaat te ver om alles wat ik de afgelopen jaren aan kennis van de iPod in mijn hoofd heb gestampt hier op te noemen, maar hier toch een kleine top 5.
Ik denk dat de belangrijkste is, dat Apple als één van de weinigen op het juiste moment in het gat is gesprongen dat was ontstaan na het succes van de draagbare CD-speler. Ik snap niet dat Sony na het succes van de draagbare cassette-speler (de Walkman) en de draagbare CD-speler (de Diskman) niet heeft kunnen bedenken dat er een markt zou zijn voor de draagbare mp3-speler (had hem de mp3-man genoemd of zo).

Ten tweede is de iPod debiel-proef. Apple had goed begrepen dat de bediening van je iPod een stuk makkelijker is van achter je PC. Dus mp3's verzamelen (of netjes legaal kopen), toevoegen, verwijderen, afspeellijsten maken etc. kan je beter doen van achter je PC. Als je klaar bent, neemt je iPod alles over en hoef je je iPod alleen nog maar te gebruiken om muziek mee te luisteren. De bediening van de iPod zelf is door zijn 4 knoppen en een scrollwiel ook super simpel.

Ten derde heeft Apple verschillende iPods op de markt gezet voor verschillende doelgroepen. De 'gewone' iPod met de meeste opslagruimte en mogelijkheden, de iPod mini/nano, met minder capaciteit, maar die daardoor wel kleiner en goedkoper is. En de iPod shuffle die nauwelijks mogelijkheden heeft, maar voor een paar tientjes te koop is (handig tijdens harlopen of zo). Elk gaatje in de markt waar concurrenten in zouden hebben kunnen duiken zijn al opgevuld met een variant van Apple zelf.

Ten vierde heeft Apple denk ik geluk gehad met de witte oordopjes. Apple heeft altijd een trouwe aanhang gehad die, ongeacht wat Apple op de markt zet, alles automatisch aanschaft. Deze groep van 'hippe, jonge mensen' liep dus al heel snel met de witte oordopjes (en witte draadjes) wat opviel op straat. Daardoor onstond er een groep die ook 'hip' wilde zijn en ook een iPod aanschafte. De keuze voor wit, was geen marketingtruuk, maar stond gewoon beter bij de witte iPod. Later heeft Apple het succes van de witte draadjes ook doorgevoerd in hun reclamecampagnes met hun zwarte silhouetten met witte draadjes.

En tot slot ziet de iPod er gewoon 'cool' uit. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die iPods lelijk vinden, maar die zijn niet helemaal lekker.

En nu? Hoe is de situatie van de iPod na 6 jaar? Zit er nog rek in het assortiment? Kunnen er nog meer functies toegevoegd worden? Moet ik er weer eens één aanschaffen? De laatste telg uit de iPod familie heet de iPod Touch. Dit is de eerste iPod sinds de introductie waarbij het scrollwiel verdwenen is en heeft plaatsgemaakt voor een touchscreen. De bediening gaat nu via het scherm zelf en biedt nóg meer opties en ziet er nóg gelikter uit. De iPod is nu in staat om verbinding te maken met het internet om te surfen met de ingebouwde browser of muziek te kopen via de iTunes muziekwinkel. De harde schijf is vervangen door flashgeheugen, waardoor informatie nog sneller opgehaald kan worden en de iPod sneller reageert. Maar zoals bij elke eerste versie van een nieuw produkt, heeft ook deze z'n nadelen. De capaciteit is nog maar 16GB (flashgeheugen is nog nieuw en vooral duur), als je hem aansluit op je PC, herkent je PC je iPod niet als externe harde schijf (dus je kan geen documenten op je iPod zetten) en mijn afstandbediening/radio werkt niet op de nieuwe Touch (en ik ga niet elke keer m'n iPod uit m'n zak halen als ik een nieuw nummer wil horen). Er is dus nog genoeg rek voor nieuwe mogelijkheden en dus ik wacht geduldig op versie 2. Ik ben bijkbaar nog steeds geen early-adopter. ]]> 48@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Tue, 23 Oct 2007 07:44:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=47 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=47#comm Er is iets verschrikkelijk mis met mij. Ik heb te weinig behoeften. Ik heb geen dure kleding, ik heb geen hypotheek en ik heb geen auto (ook geen rijbewijs meer trouwens, die is al 2 jaar verlopen). Er staat hier een kast en een lamp die ik tweedehands heb gekocht op marktplaats. De tafel waaraan ik dit schrijf is 32 jaar oud (gekocht door mijn ouders toen ze net getrouwd waren) en mijn TV is van mijn oma geërfd. Ik ben 31, heb geen vriendin of kinderen en ik ben ook niet wanhopig op zoek naar een nieuwe vriendin of scharrel of iets anders dat daarvoor door moet gaan. Als ik de wereld om mij heen bekijk, loop ik achter op alles. Bijna iedereen uit mijn jeugd heeft alles uit het rijtje dat ik net noemde (behalve de tweedehands spullen, maar daar zullen ze niet jaloers om worden). En als ik de tv, tijdschriften, billboards, advertenties en alle andere reclames moet geloven, draait alles om sex. Of het nou een auto of shampoo is, alles kan verkocht worden als er een lekker modelletje bij ligt te rollebollen of te kreunen. Waarom word ik niet geraakt door dit soort beelden? Waarom wil ik geen groot huis met een blitse sportauto en een op naaldhakken lopende, cup D hebbende, blondine? Waarom heb ik genoeg aan mijn oma's TV? Ben ik anders? Is er iets mis met mij?

We worden in onze cultuur omringd door prikkels die ons proberen te verleiden om van alles te kopen. Volgens mijn bescheiden filosofisch inzicht, kunnen daar drie situaties uit ontstaan. Als je wordt verleid, kan je ten eerste overgaan tot de aanschaf van wat-dan-ook. Ten tweede kan je er voor kiezen om de verleiding te weerstaan en besluiten nicks te kopen. En ten derde kan het voorkomen dat je helemaal niet verleid wordt en daardoor sowieso niet gemotiveerd wordt tot een aankoop.

Hieruit ontstaan ook drie soorten mensen. De eerste is degene die vatbaar is voor alle prikkels en van alles wil kopen, deze wordt de 'hedonist' genoemd. Een hedonist heeft genot als hoogste prioriteit in zijn leven (hèdoné is Grieks voor genot) en streeft alles na wat op welke manier dan ook genot kan opleveren. Een ogenschijnlijk zorgeloze manier van leven, ware het niet dat genot onderhevig is aan inflatie. Genot verliest zijn waarde, waardoor er behoefte ontstaat aan nóg meer genot, wat ook weer 'went', waardoor er nóg meer behoefte ontstaat etc. Als je elke patat eet, gaat de lol er ook af. Het tweede type mens is de 'asceet'. Deze is juist niet gevoelig voor prikkels en is amper vatbaar voor verleidingen. De asceet heeft eigenlijk nauwelijks een leven, omdat hij alle emotie en verleiding uit zijn leven bant. Het frapante is dat zowel de hedonist als de asceet uiteindelijk ongevoelig raken voor prikkels. De derde persoon is degene die de prikkel wel kan waarderen, maar zelf de geest heeft om daaruit te beslissen of hij zich laat verleiden. Voor zover ik weet, heeft deze persoon geen benaming (hoewel Kierkegaard in 1813 al de onderverdeling maakte tussen 'esthetische', 'ethische' en 'religieuze' mensen).

Soms heb ik het idee dat iedereen op zoek is naar makkelijk verteerbaar genot, behalve ik. Dat ik de enige ben die zich niet door alles laat verleiden en dat daar ook nog iets mis mee is. Totdat ik deze week een artikel in de Spits (en ook op nu.nl) las. Een fabrikant van onder andere anti-conceptiemiddelen (Yasmin) heeft in 12 Europese landen onderzoek gedaan naar het belang van sex. En wat blijkt? Nederlanders vinden sex helemaal niet belangrijk! Nederlanders blijken van alle Europese landen sex het minst belangrijk te vinden (slecht 54% vindt het belangrijk). Ondanks dat 'we' het maar twee keer per week doen, is toch 64% tevreden over zijn sexleven. We scoren met die twee keer per week het laagste in Europa en met die 64% het hoogst. We doen ook het minste van alle landen aan onenightstands (23% heeft dit een keer gedaan) en gemiddeld scoren we 5,7 sexpartners in ons leven (ter vergelijking, de Finnen hebben er gemiddeld 16).

Wat een geruststellende gedachte. Ruim tweederde van de Nederlanders heeft net zoveel behoefte aan sex als ik. En als 'de Nederlander' zijn hele leven gemiddeld 5,7 sexpartners heeft, dan lig ik eigenlijk prima op schema. 'We' vinden sex niet belangrijk en misschien moeten we dat ook niet vinden. Je hebt geen probleem als je sex niet belangrijk vindt, je hebt pas een probleem als je dat wel vindt. Als je sex niet leuk meer vindt, maar als opvulling gebruikt voor een gebrek aan genot in je bestaan, dan neemt het hedonistische vormen aan. Sex is niet belangrijk. Het is hooguit leuk of (ont)spannend of lekker. Net als dat patat ook lekker is, maar dat is ook niet belangrijk. Misschien is er wel helemaal nicks mis met mij. Ik voel mij gelijk een stuk beter. Ik heb trouwens wel zin in patat. ]]> 47@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Wed, 17 Oct 2007 23:08:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=46 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=46#comm
Dus ik ben de afgelopen maanden ernstig op zoek gegaan naar inspiratie. Zo liggen hier uitgeknipte artikelen over de eerste reclamemaker, over hoe milieu ons gedrag bepaalt en één over Afrikanen die in een duivels mannetje geloven dat Tokkeloshi heet. En ondanks dat ik met alle drie een link heb (ja, zelfs met de Tokkeloshi), kan ik er geen leuke verhaaltjes uit breien. Verder lijkt het communisme weer 'in' te raken met een vechtende (in ieder geval voor zijn leven) Fidel Castro, de herdenking van de 40 jaar geleden gestorven Che Guevara en de groeiende populariteit van Hugo Chavez. Valt daar iets over te verzinnen? De nieuwe iPod Touch is de vetste iPod die ooit gemaakt is en toch is het een stom ding. Kan ik dat niet koppelen aan een kritisch marketing verhaal? Hoe kan het dat ik nog nooit zo m'n best heb gedaan voor een simpel blogje en toch nicks kan bedenken? Er is toch wel ergens een filosoof die er een doordacht antwoord op weet. Ik wil een nieuw blogje!!

In mijn zoektocht las ik in Filosofie Magazine een artikel over Erik Oger. Oger is een Antwerpse hoogleraar en schreef het boek 'Nachtoog - Schuine wegen van de filosofie'. Hij stelt hierin dat wij (mensen) nooit doen wat wij willen en het slechts moeten doen met wat wij kunnen. Wij denken dat we door goed te plannen en te regelen de wereld naar onze hand kunnen zetten, maar soms moeten we erkennen dat hoe meer inspanningen we leveren, hoe groter ons probleem wordt. Als voorbeeld stelt hij dat we bijna allemaal op zoek zijn naar geluk, maar dat de druk die dat oplevert ons juist ongelukkig maakt. Of dat als je erg moe bent en wilt slapen, je juist niet in slaap komt, waardoor je nog moeier wordt, nog liever wilt slapen etc etc. Het antwoord zit volgens Oger in het niet bezig zijn met het probleem. Soms moet je buiten je probleem kijken om het probleem te zien. De titel van zijn boek 'Nachtoog' verwijst naar het feit dat als je tijdens een heldere sterrenhemel een ster goed wilt zien, je altijd iets naast de ster moet kijken om hem goed te kunnen aanschouwen (dat werkt trouwens echt, probeer maar eens).

Hij noemt als voorbeeld van een oplossing zoeken 'buiten het probleem', het filerijden. De auto is gemaakt om sneller van A naar B te komen. Maar een probleem dat ontstaat bij veel auto's is de file. Het probleem oplossen door het aanleggen van meer asfalt werkt niet, omdat daar geen tijd mee wordt gewonnen. Het aanleggen van wegen kost zelf tijd (waardoor er ook nog tijdelijk minder auto's over de weg kunnen) en tegen de tijd dat de weg af is, zijn er weer meer auto's waardoor er weer meer files ontstaan etc. In België hebben ze daarvoor het 'blokrijden' bedacht. Om de zoveel kilometer rijdt er een politieauto die de snelheid aangeeft waarmee gereden dient te worden. Alle auto's rijden daardoor met dezelfde snelheid en daarmee onstaat er een ideale doorstroom van het verkeer. Het frapante is, dat ondanks dat de auto's langzamer rijden dan de gebruikelijke maximale snelheid, iedereen toch sneller van A naar B komt.

Maar die Oger, heeft 'ie dan ook een oplossing voor mijn blogblock? Kan ik door heel erg niet aan mijn weblog te denken, dan een blogje bedenken? Moet ik mij niet laten inspireren tot inspiratie? Ik kan toch niet door niet te schrijven iets schrijven? Stomme filosofen, die geven ook nooit ergens antwoord op. ]]> 46@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Wed, 10 Oct 2007 21:43:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=45 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=45#comm Vorige week ben ik naar de Transformers geweest. Voor de mensen die de film niet kennen en in de jaren '80 onder een steen hebben geleefd: Transformers zijn robots die op aarde leven en zich kunnen transformeren tot auto's, vliegtuigen of ander mechanisch spul om zich zo te verbergen voor mensen. De film draaide al 2 weken in de bios en circuleerde ook al op internet, maar ik koos er bewust voor om met een aantal echte liefhebbers naar de film te gaan. Nou verwachtte ik van een regisseur die ook Armageddon en Pearl Harbor maakte, geen diepgaande verhaallijnen of verrassende plotwendingen, maar het idee dat Bumblebee over het scherm zou scheuren en dat Optimus Prime 'Autobots, transform and roll out!' zou roepen, riep zoveel nostalgie op, dat ik hem echt in de bios wilde zien.

Nou zijn actiefilms niet echt mijn genre. Ik heb ooit geleerd om door middel van semiotiek films te analyseren en ben toen bekend geworden met het begrip 'Hollywood model'. 'Hollywood' is een werkelijke naam voor een bepaald type film (dat uiteraard ook is ontstaan in Hollywood) en er om bekend staat dat het altijd dezelfde elementen in zich heeft. Zo begint elke film met een situatie in rust, een dagelijkse bezigheid of andere situatie in harmonie. De harmonie wordt verstoord en het is aan één persoon om die harmonie te herstellen. Die ene persoon is altijd een man die aan het begin van de film geen held is, maar dat aan het eind van de film wel geworden is. Om tot een held te worden, moet hij binnen de film twee verhaallijnen doorlopen. De eerste verhaallijn is de actielijn, waarin hij moet vechten om de harmonie te herstellen. Dit herstellen gaat altijd gepaard met veel geweld en levert dynamische, flitsende beelden op. De tweede verhaallijn is de romantische waarin de hoofdpersoon een vrouw moet veroveren. Vrouwen in Hollywood zijn altijd ondergeschikt aan de man en vervullen alleen een erotische functie. Aan het einde van de film is de situatie weer in harmonie, met dat verschil dat de man zichzelf overwonnen heeft, held is geworden en de vrouw heeft veroverd.

Door het herkenbare model was de Transformers ook erg voorspelbaar. De aarde wordt in de eerste scene al bedreigd als Blackout (één van de transformers) een legerbasis aanvalt en de harmonie verstoort wordt. Sam Witwicky (uiteraard het sukkeltje van de klas) komt in de situatie terecht dat alleen hij de wereld kan redden omdat hij een bril heeft van zijn overgrootvader waarin belangrijke informatie staat (echt waar). Tijdens de film papt Sam aan met Mikaela, het populaire meisje van de school, die inderdaad totaal geen functie heeft behalve dat ze met d'r leuke koppie door het beeld moet rennen. Aan het eind zijn alle 'bad guys' verslagen, is de wereld weer in harmonie en heeft de held het meisje. Je merkt aan alles dat de film zo laagdrempelig mogelijk is gemaakt om zoveel mogelijk kijkers te trekken en zoveel mogelijk geld te verdienen aan verschillende DVD-releases en belachelijk dure Optimus Prime en Bumblebee merchandise.

Verschrikkelijk voorspelbaar dus, maar wat een nostalgie. Dit zijn transformers zoals je ze in je hoofd had in de jaren '80. Optimus Prime als grote leider, Bumblebee als trouwe soldaat, Jazz als eigenwijze vechtersbaas en Megatron als ultieme 'bad guy'. De transformaties waren zo geweldig, dat ze van mij er de hele film mee hadden mogen vullen. Wie heeft er behoefte aan een verhaallijn als Optimus Prime 'Transform and roll out!' roept? Ik kan haast niet wachten tot de belachelijk dure Bumblebee in de winkels ligt. ]]> 45@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Mon, 23 Jul 2007 23:19:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=44 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=44#comm Laatst zag ik de film '300'. 300 gaat over een leger bestaande uit 300 Spartanen dat vecht tegen een leger van 1 miljoen Perzen. Het is een film met een flinterdun verhaallijntje (ik heb het net wel zo'n beetje verteld) en die uitblinkt in visueel spektakel. Spartanen leven in een wereld van fantasierijke dieren, mooie vrouwen en idyllische landschappen met gekleurde wolken. De Spartanen zelf zijn ook heel stoer. Ze vechten, klimmen, maken muren van Perzische lijken, roepen AHOE! als ze aanvallen en zijn overmatig gespierd. En omdat een beetje Spartaan hooguit een harnasje draagt, zijn alle spieren goed te zien. Waarom ziet mijn wereld er niet zo uit? Het enige dier in mijn omgeving is een huiskat die komt verharen in mijn kamer (wel een Pers trouwens), de wolken zijn grijs, de regen die daaruit stroomt, is niet idyllisch en de vrouwen die ik ken, zien er niet uit als Godinnen. Maar ja, nu ik er over nadenk, eigenlijk zie ik er ook niet uit als een stoere Spartaan.

Zou ik er uit willen zien als een Spartaan? Met brede schouders, gespierde armen en een afgetraind 'sixpackje'? Vind ik dat mooier dan bijvoorbeeld een bierbuikje en zo ja, waarom? Er is een beeld ontstaan in onze cultuur dat je er stoer uitziet als je een afgetraind lichaam hebt. Je zal geen reclame voorbij zien komen met mannen met een bierbuik (tenzij de bierbuik een betekenis heeft omdat het een Duitser moet uitbeelden of zo). Dik zijn is niet stoer. Vroeger, laten we zeggen voor de industriële revolutie, was dit beeld juist omgekeerd. Doordat werk een zware, fysieke bezigheid was, bestond er niet zoiets als een bierbuik onder de 'normale' mensen. Toen was 'dik zijn' juist een schoonheidsideaal omdat het aantoonde dat je welvarend was en niet als een Spartaan hoefde te werken. Nu, in onze tijd van welvaart, lijk je juist te moeten zeggen dat je niet alleen maar in de kroeg hangt, maar een stoer, actief en spannend leven leidt. En dus willen we er allemaal liever uitzien als een stoere Spartaan, dan als een bierbuik Duitser.

En dat zou ik ook wel willen, alleen kan dat niet meer. Hoe kan ik nou een stoere Spartaan zijn? Ik kan toch niet de hele dag gaan vechten en klimmen en Perzen gaan vermoorden? Waar vind ik in godsnaam Perzen? Als ik geen Spartaan ben, moet ik dan doen alsof? Als ik gespierd ben, zegt het dan dat ik stoer ben? Ik doe mijn werk zittend achter een bureau en daar word ik niet gespierd van. Ik kan natuurlijk naar de sportschool gaan en mij het leplazerus trainen tot ik er uit zie als een afgetrainde god, maar dan ben ik nog steeds geen stoere Spartaan. Dan ben ik een flapdrol die de hele week in de sportschool hangt om er uit te willen zien als een stoere Spartaan. En ik vind het helemaal niet stoer om te doen alsof ik stoer ben.

Dus nu accepteer ik maar dat ik niet stoer ben, dat ik niet afgetraind ben en dat ik dat ook niet moet proberen te zijn. Ik ga op mijn werk gewoon achter mijn bureau zitten en deze week weer veel te vaak in de kroeg hangen. Ik ben dan geen stoere Spartaan, maar gelukkig ook geen flapdrol die de hele week in de sportschool hangt. Misschien moet ik alleen voor de vorm nog even de huiskat vermoorden. AHOE!! ]]> 44@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sun, 24 Jun 2007 21:36:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=43 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=43#comm Ongeveer 2 jaar geleden zond de RVU een aflevering uit van de Keuringsdienst van Waarde over bronwater. Ze vergeleken Bar-le-Duc dat in de supermarkt 0,32 euro per liter kost en Utrechts leidingwater dat 0,0012 euro per liter kost. Ze kwamen tot de ontdekking dat de bron van het Utrechtse leidingwater en dat van Bar-le-Duc dezelfde was en het onder de grond lag bij de Utrechtse heuvelrug. Bar-le-Duc en het Utrechts leidingwater zijn technisch gezien precies hetzelfde water. Het verschil zit hem dus niet in het water zelf, maar in de beleving van het water. Je koopt met Bar-le-Duc een stukje emotie. Reclamemakers hebben ooit bedacht dat Bar-le-Duc zuiver is of puur en dat het gewonnen wordt uit een bron in een idyllisch Frans dorpje. Ik wou dat ik dat bedacht had. Ik denk niet dat er iets mis is met het verkopen van zo'n beleving. Als je een film koopt, of een boek, koop je ook een beleving. Je weet dat het een fictief verhaal is en je weet dat het je geld kost. Waarom heb ik dan toch het idee dat je met bronwater een beetje belazerd wordt?

Op de Hogeschool voor de Kunsten had ik een vak dat Capita Selecta heette en waarin de theoretische kant van mediagebruik werd uitgelegd. Er werd mij verteld dat er twee manieren zijn waarop mensen omgaan met media. Als je intensief met een medium aan het werk bent heet dat 'Hypermediacy'. Als je bijvoorbeeld werkt achter je computer, blijf je je bewust van het feit dat je met je computer bezig bent. Elke handeling die je verricht (typen, klikken, scannen, printen etc) is een bewuste omgang met het medium. Als je je niet bewust bent van het medium heet het 'Immediacy'. Als je een film kijkt op tv, ben je niet bezig met de tv, maar zit je 'in' de film. Je verplaatst je bewustzijn naar het verhaal dat zich afspeelt via het medium. We schrikken, lachen, huilen en leven mee met het verhaal alsof we er zelf bij zijn. Het medium wordt daardoor als het ware onzichtbaar. Hetzelfde geldt voor het lezen van een boek of het luisteren naar een hoorspel etc.

Wat beide mediaervaringen gemeen hebben is dat ze wel het onderscheid maken tussen dat wat 'echt' is en dat wat 'nep' is. Als we de computer uitzetten, kunnen we weer een bronwatertje gaan drinken in de 'werkelijkheid' en als de film slecht afloopt, was het gelukkig 'maar een film'. We weten dus dat we even wegzinken in een fantasie en dat we daar ook weer uit kunnen kruipen als we weer de realiteit in gaan. En misschien is dat wel wat mij dwarszit bij bronwater. Als je een film kijkt, zul je misschien niet weten wie alle acteurs zijn, maar weet je wel dát het acteurs zijn. Maar ik denk dat heel veel mensen zich niet bewust zijn van het feit dat bronwater gewoon leidingwater is. Als je weet dat het gewoon water is, en je kiest ervoor om bronwater te kopen, dan is het prima. Maar als je echt in de veronderstelling bent dat je iets koopt wat het niet is, ben je toch wel iets belazerd.

Gelukkig is er John Doe. John Doe is een reclamebureau in Amsterdam en zij moeten ongeveer hetzelfde gedacht hebben als ik. Dus brachten ze een eigen merk water op de markt. Het heet 'From the supermarket' en ze hebben als pay-off 'Buy it and it's yours'. Geen valse beloftes, geen mooie praatjes en geen afbeeldingen van idyllische Franse dorpjes op de verpakking. Het komt 'uit de supermarkt' en 'als je het koopt, is het van jou'. Briljant. Ik wou dat ik dát bedacht had. ]]> 43@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Mon, 30 Apr 2007 14:29:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=42 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=42#comm Louis van Gaal lijkt het weer te gaan flikken. Na kampioenschappen, bekers, supercups, een champions league en een wereldbeker met Ajax en Barcelona, kan hij komende zondag ook met AZ kampioen worden. En daar kan op 6 mei nog een prijs bij komen als AZ de bekerfinale speelt tegen Ajax. Je kan zeggen wat je wilt over van Gaal: arrogant, eigenwijs, misplaatst zelfbeeld, maar met uitzondering van het Nederlands elftal is hij bij elke club succesvol. Wat is toch het grote geheim van Van Gaal? Waarom is hij een betere trainer dan Ronald Koeman, Marco van Basten of Johan Cruijff, die stuk voor stuk betere voetballers waren?

Ik las in een interview met Van Gaal een aantal van zijn uitgangspunten. Volgens hem onderscheidt hij zich van andere trainers op een aantal onderdelen. Naast voetbaltechnische kennis, heeft hij grote belangstelling voor pedagogiek, psychologie en filosofie en past hij dat ook toe in zijn trainingen. Zo vindt hij dat elke speler zich ondergeschikt dient te maken aan het geheel. Elke speler is een onderdeeltje van een radarwerk en is op zichzelf staand betekenisloos. Alleen door met z'n allen een team te vormen, kun je wat presteren. Verder hamert hij erg op verantwoordelijkheid. Elke speler heeft zijn eigen takenpakket die bij zijn positie in het veld hoort. Hij vindt dat elke speler moet weten wat hij doet en waarom hij op bepaalde momenten bepaalde keuzes maakt. Hij denkt dat als je je bewust bent van wat je doet, je een grotere verantwoordelijkheid voelt ten opzichte van je werk en daardoor betrokkener bent bij je team. Klinkt eigenlijk allemaal heel logisch: weten wat je doet, beseffen dat je onderdeel bent van een geheel, en daardoor verantwoordelijkheid voelen ten opzichte van datzelfde geheel. Waarom kunnen Koeman en Van Basten dat ook niet bedenken?

Misschien is Van Gaal's filosofie niet zo voor de hand liggend als het lijkt. Ik las in Filosofie Magazine van deze maand een artikel over het 'Communitarisme'. Communitarisme is een politieke stroming die uitgaat van het feit dat de mens geen 'los atoom' is, maar onderdeel van samenlevingsverbanden zoals het gezin, de sportclub, de werkomgeving etc. Het communitarisme vertrouwt op de wijsheid en ervaring van een gemeenschap die zijn ontstaan door gegroeide patronen, gewoonten en tradities. Als grondlegger van deze stroming wordt de Israelische socioloog Amitai Etzioni beschouwd. Etzioni meent dat een individu veel gevoeliger is voor het aangesproken worden op zijn gedrag door zijn omgeving, dan door het bestraft worden door een overheid. Een gevangenisstraf werkt niet beschamend omdat het morele besef van de overtreder niet wordt aangesproken. Als uitsluiting uit de gemeenschap dreigt, is dit wèl het geval volgens de communitaristen. Als je mensen wijst op hun plaats in de gemeenschap waar ze zelf onderdeel van zijn, zullen ze zich eerder verantwoordelijk voelen voor diezelfde gemeenschap.

Etzioni is door zijn ideeën een graag geziene gast geworden. Hij adviseerde eerder Jimmy Carter en Bill Clinton tijdens hun presidentschappen en ook premier Balkenende is een groot bewonderaar van Etzioni en schijnt zijn laatste boek op zijn nachtkastje te hebben liggen. Het succes van het communitarisme lijkt vooral te liggen in de eenvoud van de ideeën en de middenweg die het lijkt te vormen tussen het socialisme aan de 'linkerkant' en het liberalisme een de 'rechterkant'. Het communitarisme behoudt de vrijheid die gepredikt wordt door het liberalisme, maar stelt dat die vrijheid alleen verkregen kan worden binnen bestaande structuren van een (socialistische) gemeenschap. Het is ook niet verwonderlijk dat het nieuwe regeerakkoord 'samen werken, samen leven' doordrongen is van communitaristische ideeën.

Tot dusver lijkt het enige nadeel dat het communitarisme alleen nog op papier bestaat. En hoe goed theorieën op papier ook lijken, de waarde ervan kan pas worden ingeschat als ze in de praktijk worden uitgevoerd. Eén van de kritieken op Balkenende is ook dat er nog geen duidelijk uitvoerbaar plan ligt, waaruit het communitarisme blijkt en waarin het 'samen werken, samen leven' een nadrukkelijke vorm krijgt.
En dus zou ik als ik Balkenende was, komende zondag een AZ-shirtje gaan dragen. Want als AZ kampioen wordt, is onomstotelijk bewezen dat vrije individuen samen tot grote hoogte kunnen stijgen, als ze maar samen een geheel vormen. Etzioni heeft misschien het communitarisme geïntroduceerd, maar van Gaal heeft het als eerste in de praktijk gebracht.


Extra info:
Interview met Louis van Gaal
Communitarisme volgens wikipedia
Artikel over Balkenende en Etzioni op novopress.info
Website van Amitai Etzioni
Aflevering van VPRO's Tegenlicht met Amitai Etzioni ]]> 42@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Thu, 26 Apr 2007 17:15:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=41 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=41#comm Op mijn middelbare school had elke leerling een leerlingenpas. Daarop stond je naam en je pasfoto en een zogeheten leerlingnummer. Met dat nummer kon je aantonen dat je op die school zat als je naar binnen wilde tijdens schoolfeesten, maar ook nuttige doen zoals bijvoorbeeld boeken lenen uit de mediatheek. Op mijn pas stond het nummer 253. Een ogenschijnlijk willekeurig nummer, dat ik nadien overal tegen kwam. Ik weet niet meer wat de eerste keer was, maar ik kan mij herinneren, dat ik een keer boeken besteld had (niet op die school) en dat ik nummer 253 op de bestelbon was. Zo was het ook een keer mijn reserveringsnummer van de bioscoop, het was het nummer van het brommerplaatje van mijn brommer (eigenlijk van mijn moeder), het was de campingstandplaats van een vriend waarmee ik op vakantie was etc. Ik weet nog dat ik het nummer een tijd niet was tegengekomen en ik het op teletekst weer eens zag. En terwijl ik het nummer zie, zegt mijn broertje dat hij 253 punten heeft gehaald met een computerspel. Toen ik vannacht wakker werd, besloot ik dat ik er maar eens een stukje over moest schrijven. Dat was ik vanochtend weer vergeten tot ik in de krant las dat Wim Kok voor 253 duizend euro zou hebben bijgesnabbeld. Nou vooruit, dan toch maar een blogje.

Ik heb mij altijd afgevraagd of 253 een betekenis voor mij heeft. Dat ik het antwoord op alle vragen zou vinden in het nummer of dat ik de loterij zou winnen met nummer 253. Misschien ontmoet ik ooit iemand die belangrijk voor mij is op 25/3. Misschien slaat mijn hart elke nacht om 2:53 uur wel 1 keertje over en word ik daardoor heel oud (geen 253 jaar denk ik). Ik heb echt geen idee, ik heb nooit iets kunnen vinden. Ik vond wel ooit een boek dat 253 als titel heeft. Het gaat over een metro in Londen met 7 wagons à 36 plaatsen dat samen met de machinist 253 passagiers maakt. Elk hoofdstuk in het boek heeft precies 253 woorden. Wel leuk, maar verder betekenisloos. En toch denk ik dat het een betekenis moet hebben. Het is geen getal als 8 of 10, dat zo laag is, dat je het overal tegenkomt, het is een specifiek nummer. Nummer 252 of 254 zou mij toch ook op moeten vallen, maar die zie ik nooit. Of zou het gewoon toeval zijn? Ik geloof niet in toeval. Alles heeft een oorzaak, hoe klein ook.

Zou het zo kunnen zijn dat mijn blogje hier een effect gaat veroorzaken dat ik nu nog niet weet? Dat 253 geen gevolg voor mij heeft, maar dat het de oorzaak is voor dingen die nog gaan komen? Er bestaat een theorie, het zogenaamde 'vlindereffect' dat zegt dat een kleine gebeurtenis hier (bijvoorbeeld het vliegen van een vlinder) een grote ramp kan veroorzaken ergens anders (bijvoorbeeld in Brazilië). Ik las vorige maand in De Pers het verhaal over de Japanse complexuoloog Ono Takitaki, die zelf een vlindereffect liet plaatsvinden. Hij ging naar een voetbalwedstrijd tussen Racing Fukuoka en FC Tokyo en bij een 1-0 stand voor Racing Fukuoka liet Takitaki een klein steentje op de grond vallen om een vlindereffect te veroorzaken. Daarna maakte Racing Fukuoka 2-0 en won de wedstrijd. Nou kan je natuurlijk nooit zeggen of het laten vallen van het steentje effect heeft gehad op de uitslag. Misschien was het evengoed 2-0 geworden, misschien was het 3-0 geworden, maar nieste een supporter waardoor het toch 2-0 werd etc. Het frappante was dat toen Takitaki zijn bevindingen publiceerde, FC Tokyo een klacht indiende wegens wetenschappelijke wedstrijdvervalsing. De Japanse voetbalbond gaf FC Tokyo gelijk en veranderde de 2-0 nederlaag in een 0-5 overwinning voor FC Tokyo. De 0-5 nederlaag had als gevolg dat Racing Fukuoka degradeerde naar de tweede klasse en daarmee had Takitaki dus inderdaad een vlindereffect veroorzaakt.

Takitaki kreeg een levenslang stadionverbod bij zijn club en kreeg daardoor grote faam in zijn land. Sindsdien wordt hij regelmatig gevraagd voor worstelwedstrijden, vergaderingen en feestjes en moet hij alles 'beïnvloeden' door kleine handelingen te verrichten en vlindereffecten te veroorzaken. Soms doet hij zijn hand in zijn broekzak of trapt 'ie een kevertje plat. Overal proberen mensen te zien wat hij doet en wat het gevolg is van zijn handelingen. Soms gebeurt er ogenschijnlijk nicks en soms breekt er ergens paniek uit. Er is een Japanse radiozender die het alleenrecht heeft om live alle handelingen te verslaan van Takitaki. Zo is er dus een heel verhaal ontstaan rond iets dat niet wezenlijk bestaat. Het laten vallen van het steentje tijdens de voetbalwedstrijd zal geen aantoonbare invloed hebben gehad op de uitslag en daarmee geen vlindereffect hebben veroorzaakt. Alle handelingen of gevolgen die daaruit zijn ontstaan, zijn alleen van betekenis geweest omdat mensen er omheen er een betekenis aan gegeven hebben.

En misschien zit het met mijn nummer wel net zo. Misschien heeft het helemaal geen betekenis behalve de betekenis die ik er zelf aan geef. Ik zal niet de loterij winnen met nummer 253 en ik zal geen 253 jaar oud worden. Ik denk dat ik gewoon een oud-student blijf die af en toe eens een blogje schrijft.



Huiskamervraagje: Dit jaar wilde ik kijken of op 25 maart (25/3 dus) om 2:53 uur iets raars ging gebeuren, maar dat was onmogelijk. Rara waarom...

Antwoord: Op 25 maart ging de zomertijd in. Toen het 2.00 uur was, werd de klok vooruit geschoven naar 3.00 uur en daardoor heeft 2:53 uur nooit plaatsgevonden. ]]> 41@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Thu, 12 Apr 2007 21:05:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=40 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=40#comm Op het Neude hier in Utrecht staat een standbeeld van een konijnachtig wezen. Ik heb geen idee wie het gemaakt heeft en geen idee wat zijn reden was om het te maken. Ik weet wel dat het beeld een eigen leven is gaan leiden, dat het nu een icoon van Utrecht is geworden en dat het beest zelfs zijn eigen strip heeft in een lokaal blaadje. Ongeveer 500 meter vanaf het Neude ligt het Nijntje pleintje. Van Nijntje weet ik precies wie het bedacht heeft, namelijk Dick Bruna. Het pleintje had al jaren een standbeeld van Nijntje (dat eigenlijk gemaakt is door zijn zoon) en sinds 2002 heeft de gemeente er een naambordje bij gehangen en het plein officieel gedoopt tot Nijntje pleintje. Zo heeft Utrecht dus twee pleinen met een standbeeld van een konijn dat een eigen strip heeft. In principe is er geen verband tussen de twee pleinen, behalve het verband dat ik nu leg. Ik vind dat Utrecht rijp is voor meer konijnenpleinen. En het enige dat ik er voor ga doen, is dit blogje schrijven.

Hoe denk ik meer konijnenpleinen te creëren zonder dat ik er iets voor ga doen? Mijn uitgangspunt is een boek waar ik ongeveer een half jaar geleden op werd gewezen door een collega. Het heet 'Een ongewoon gesprek met God' en bevat een waargebeurd verhaal over een man (Neale Donald Walsch) die zijn leven mislukt vindt en op een dag een boze brief schrijft aan God. Tot zijn verbazing krijgt hij een reactie als God via hem antwoord geeft. God blijkt geen man te zijn met een grote witte baard die bepaalt of mensen na hun leven naar de hemel of de hel gaan, nee God is eigenlijk alles in één. Alle mensen die ooit geleefd hebben, iedereen die bestaat of ooit nog zal bestaan, alle materie, alle energieën, alle gedachten, alles dat is en alles dat niet is. Alles wat wij in onze beperkte relatieve wereld niet kunnen begrijpen omdat onze zintuigen en onze hersens niet verder reiken dan dat ze doen, bestaan in de absolute wereld die God heet. God heeft alleen een probleem. Iets dat alles is, heeft niet veel meer te willen. God is een schepper en als alles al is, valt er weinig meer te scheppen. Je kan niet ergens naar toe werken of iets nieuws ervaren als je het al bent. Je kan moeilijk een standbeeld van een konijn maken, als het beeld er al is.

Dus bedacht God een plan. Hij maakte de mens. En net zoals de oude bijbel zegt, maakte hij de mens naar zijn evenbeeld. Dat wil niet zeggen naar zijn fysieke evenbeeld (dus God ziet er niet uit als een mens, omdat wij er uitzien als een mens), maar hij creëerde een creëerend wezend. Wij zijn allemaal een stukje God die in een tijd en ruimte op aarde zijn gezet met maar 1 doel: ervaren. Het enige dat we hoeven te doen, is te zijn. En terwijl wij zijn, ervaren wij dingen en creëren wij ideeën, gedachten etc. God heeft ons laten vergeten dat wij een stukje God zijn. En zo kunnen wij helemaal blanco op aarde komen en alles nieuw gaan ervaren en zo met elke ervaring gedachten, ideëen, emoties en levens creëeren. Alles wat wij ervaren, kan God ook ervaren en zo kan hij ondanks dat hij alles is, toch nog nieuwe dingen opdoen.

Volgens God, Neale Donald Walsch of in ieder geval het boek, is alle emotie bewegende energie. Als je energie verplaatst, creëer je een effect. Als je maar genoeg energie verplaatst, schep je materie. Hiermee is het dus mogelijk om de werkelijkheid te creëren met je gedachten. Zelfs de fysieke werkelijkheid. Als grote groepen op een bepaalde manier gaan denken, kunnen er dus verbazingwekkende dingen gebeuren (dit was trouwens ook de basis voor Einsteins relativiteitstheorie). De kunst is om de juiste gedachten de kosmos in te sturen en dat is niet zo makkelijk als het klinkt. Stel dat je bijvoorbeeld rijk wilt zijn, dan straal je de gedachte 'ik wil rijk zijn' de kosmos in. Die gedachte wordt onderdeel van de werkelijkheid en zal jouw idee versterken. Het gevolg is dus dat je extra graag rijk wilt zijn. En dat wil je niet. Je wilt niet rijk willen zijn. Om rijk te willen zijn, moet je 'rijk zijn' de kosmos in stralen. De truuk is om dankbaar te zijn dat je rijk bent. In dat geval zal de kosmos het idee dat je rijk bent versterken en dat naar je 'terugkoppelen'. Je zult rijker worden. Alleen iemand die zichzelf niet als rijk ervaart, zal niet dankbaar kunnen zijn voor het feit dat hij rijk is. Hij zal dus nooit rijk worden.

Dus wat ga ik doen voor meer konijnenpleinen? Eigenlijk Nicks behalve hier melden dat er nu in Utrecht twee konijnenpleinen zijn. Het idee dat er nu twee konijnenpleinen toevallig zijn ontstaan vind ik wel leuk. En als er mensen zijn die dit lezen en het ook leuk vinden, stralen wij het idee de kosmos is dat 'konijnenpleinen leuk zijn'. Hoe meer mensen dat doen, hoe sterker het idee van konijnenpleinen wordt, en hoe groter de kans dat konijnenpleinen zich gaan verveelvoudigen. Dus als je je binnenkort afvraagt waarom er een Bobo plein is, of een Broer konijn plein. Die heb je zelf de kosmos ingestraald. ]]> 40@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Thu, 22 Mar 2007 23:04:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=39 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=39#comm Gisteren is de Franse filosoof, socioloog, mediawetenschapper en maatschappijcriticus Jean Baudrillard overleden. Baudrillard was/is mijn grote voorbeeld met zijn visie op mediagebruik en mediabeïnvloeding en zijn kritiek op onze huidige consumptiecultuur.

Ik maakte voor het eerst kennis met zijn werk in het examenjaar van mijn opleiding Digital Media Design aan de Hogeschool voor de Kunsten. Ik schreef een betoog waarin ik het differentiedenken uitlegde aan de hand van produkten in onze cultuur. In het kort komt het er op neer dat produkten in onze cultuur van zichzelf geen betekenis meer hebben, omdat ze niet meer gekocht worden om het nut van het produkt, maar om de beleving van het kopen. Niemand koopt meer een t-shirt omdat hij een t-shirt nodig heeft, we kopen t-shirts omdat we het een mooi shirt vinden. Het gevolg is dat we geen genoegen meer nemen met een Zeeman t-shirt (omdat die alleen de functie vervult), maar we willen een shirt met bijvoorbeeld een Nike-logo (omdat dat een beleving geeft). Volgens Baudrillard kan één enkel merk geen betekenis hebben en zal je altijd meerdere merken (tekens) nodig hebben om betekenis te creëren. Een Nike shirt krijgt pas een bepaalde waarde als het zich kan onderscheiden (differentiëren) van een Adidas shirt, een Puma shirt of een Reebok shirt. Geen van de tekens (de merken) heeft van zichzelf enige betekenis, ze krijgen betekenis door hun verschil met de andere tekens. Volgens Baudrillard zijn we in een schijnwereld gaan leven toen we waarde zijn gaan hechten aan tekens die geen betekenis hebben.

Mijn afstudeerproject lag in het verlengde van Baudrillards theorie. Ik onderzocht wat de relatie was tussen produkten en hun merk (teken). Als produkten in onze cultuur worden voorzien van een 'leeg' teken, in hoeverre is er dan nog een verband tussen het produkt en zijn teken (het merk dus). Dit resulteerde in een internetprogramma waarbij je kon uitvinden wat jouw ideale pizza is. Wil je een goede pizza en ben je bereid om daar voor te betalen of neem je genoegen met een dertien in een dozijn pizza die voorzien is van een kunstmatig teken?

Tot slot heb ik nog een blog gewijd aan Baudrillard's simulacrum theorie. Hierin stelt hij dat de mens het contact met de werkelijkheid is verloren, omdat wij een beeld van de werkelijkheid creëren aan de hand van beelden die wij krijgen via de media in plaats van beelden die wij halen uit onze eigen ervaringen. Volgens Baudrillard ontstaat er daardoor steeds minder waarheid, omdat we onze waarheid baseren op dingen die we zelf hebben bedacht. De waarheid is vervangen door een spektakelmaatschappij waarin alleen nog plaats is voor onze eigen tekens die lege codes laten herhalen in een systeem van betekenisloze ruil.

Ik vind het jammer dat Baudrillard overleden is. Naast zijn boeken werden er soms lezingen en artikelen aangehaald in Filosofie Magazine en die zette mij altijd weer aan het denken. Vandaag op 7 maart 2007 zou hij 77 jaar, 7 maanden en 7 dagen oud zijn geworden. ]]> 39@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Wed, 07 Mar 2007 21:39:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=38 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=38#comm Onlangs zag ik Last Action Hero. Last Action Hero is een Amerikaanse actiefilm uit 1993 die gaat over politieagent Jack Slater. Jack voldoet aan het meest stereotype Amerikaanse actieheld beeld dat je kunt bedenken. Hij neemt het niet zo nauw met de (politie)regels, draagt een spijkerbroek met cowboylaarsen, rookt sigaren en lost, op zijn eigen onorthodoxe manier, misdrijven op. Jack is alleen een fictief karakter, zelfs binnen de film. Hij wordt gespeeld door Arnold Schwarzenegger die in Last Action Hero zichzelf speelt en als acteur het karakter Jack Slater speelt. In Last Action Hero komt Jack Slater door een soort magisch bioscoopkaartje in de werkelijkheid terecht. En zo gebeurt het dat Jack Slater in contact komt met Arnold Schwarzenegger. Jack beseft dat hij niet echt bestaat en dat hij een typetje is dat gespeeld wordt door Schwarzenegger. Z'n baan, z'n vrouw, z'n kinderen, z'n hele leven is bedacht en dat vindt 'ie helemaal nicks. Het 'ik' waarvan hij dacht dat het Jack Slater was, blijkt opeens een creatie van Arnold Schwarzenegger te zijn. Alles wat hij dacht te zijn, blijkt niet zo te zijn. Ik vraag mij af of dat kan. Kan je iemand anders zijn dan wie je denkt dat je bent? En bestaat er zoiets als een 'ik' en wie is dat dan?

De eerste die in mijn ogen iets zinnigs zei over het 'ik' was de Franse filosoof Rene Descartes (1596-1650). Descartes twijfelde aan het bestaan van alles en vroeg zich af of er iets kon zijn waar je absoluut zeker van kon zijn. Hij was er niet zeker van of de wereld wel bestond zoals hij dacht. Voor hetzelfde geld zou ons hele bestaan een droom kunnen zijn. Als je droomt is je droom ook 'echt' en besef je niet dat het een droom is, dus het feit dat we nu denken dat ons leven echt is, hoeft dat ook niet te betekenen. Descartes twijfelde aan zijn leven, aan de wereld, aan zijn fysieke lichaam, aan alles behalve zijn eigen 'ik'. Descartes stelde dat hij wél zeker was dat hij twijfelde. Er moest dus een bewustzijn zijn dat in staat moest zijn om te twijfelen. Hij had geen idee wie of wat hij was, maar wel dát hij was. Hij kon denken en dus kon hij daaruit afleiden dat er iets moest zijn dat kón denken en dus zou moeten bestaan. Descartes kwam tot de conclusie 'ik denk dus ik ben' (beter bekend in de Latijnse vertaling 'Cogito ergo sum').

Een kleine eeuw later borduurde Immanuel Kant (1724-1804) door op het idee van een onbetrouwbare waarneming. Kant maakte een duidelijk verschil tussen de wereld zoals wij die ervaren en de wereld zoals die op zichzelf is. Hij stelde dat elk beeld dat wij verkrijgen van de wereld per definitie niet klopt omdat het onderdeel is van de menselijke waarneming. Volgens Kant bestaat waarnemen uit een wisselwerking van je zintuigen (die informatie van de buitenwereld opvangen) en je ratio (die van de binnengekomen informatie 'begrippen' vormen). Dus stel dat bijvoorbeeld je ogen licht opvangen van een object, dan kunnen jouw hersens met die informatie het begrip 'stoel' vormen. Zo ruik je 'rozen' of 'poep', hoor je 'Beethoven' of 'de bovenburen' etc. Elke waarneming is een ervaring van de werkelijkheid en niet de werkelijkheid zelf. Wij kunnen alleen maar dat van de werkelijkheid ervaren waar onze zintuigen en hersens toe in staat zijn. Stel dat de mens nooit een neus zou hebben gehad, dan zouden we nooit 'geur' hebben kunnen ervaren en nooit hebben geweten dat er geur in de wereld bestaat (en nooit het begrip 'roos' hebben kunnen herkennen aan de geur). Onze ervaring van de wereld is dus per definitie anders dan de wereld zelf. Kant noemde de op zichzelfstaande wereld, het 'Ding an sich'. Wij kunnen als mens nooit iets kennen van het Ding an sich, omdat zodra wij iets leren 'kennen' we het eerst moeten ervaren. En zodra wij iets ervaren is het geen onderdeel meer van het Ding an sich.

En zo komen we weer terecht bij Jack Slater. Kan je iemand anders zijn dan wie je denkt dat je bent? Kan je 'ik' iets of iemand zijn zonder dat je weet dat je het bent? Descartes stelt dat het 'ik' bestaat om de simpele reden dat hij het 'ik' ervaart en dat er dus iets of iemand moet zijn dat het 'ik' is. Maar als Kant aantoont dat alles wat we ervaren onderdeel is van onze waarneming en per definitie niet bestaat in het Ding an sich (dus de wereld zelf), dan zegt dat dat er niet zoiets kan bestaan als een 'ik'. Ik besta net zo min als Jack Slater bestaat. Het feit dat Jack zichzelf ervaart, wil niet zeggen dat 'ie bestaat. Hij is een projectie van Schwarzenegger, net zo erg als dat ik een projectie van het Ding an sich ben. Jack heeft wel een bewustzijn, een vrije wil, een leven en het idee dat hij iemand is, maar dat heeft hij alleen als hij binnen de realiteit van zijn eigen wereldje blijft. Net zoals ik het idee kan hebben dat ik een bewustzijn en een vrije wil en een leven heb zolang ik maar ik in de realiteit van mijn ervaringswereldje blijf. In werkelijkheid besta ik niet, laat staan dat ik iets van een vrije wil of een bewustzijn zou hebben. ]]> 38@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sun, 04 Feb 2007 00:26:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=36 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=36#comm Volgens mij heb ik een nieuw soort merk ontdekt. Tot nu toe kon ik alle merken die tot nu toe bestonden onderverdelen in drie groepen. Ik maak onderscheid tussen merken op basis van de relatie die het merk heeft met het produkt waar het merk van is. Maar nu heb ik er één ontdekt die niet in één van de drie categoriën te plaatsen is. Ik heb het over Product Red, een initiatief van Bono van U2 en Bobby Shriver van Data. Volgens mij is Product Red een nieuwe manier van merkvoering, omdat het een nieuwe relatie legt tussen het merk en het product dat het merk 'Red' draagt. Volgens mij is de onderverdeling als volgt:

1. Producten zonder merk
'Vroeger' hadden producten geen merk. Dit om de simpele reden dat er geen behoefte aan was, omdat alle producten uniek waren. Als je een tafel nodig had, ging je naar de timmerman en die kende jou en jouw eisen en maakte voor jou een tafel op maat. Omdat er maar één tafel in die vorm bestond en er nicks van herkenning of 'toegevoegde waarde' hoefde te bestaan, kreeg de tafel geen merk. Tafel was gewoon tafel.

2. Producten met een merk
Tijdens de industriële revolutie kwam daar verandering in. Dezelfde tafel werd nu in een fabriek gemaakt, waardoor er meerdere van eenzelfde soort tafel gingen bestaan. Om het ene type te onderscheiden van het andere, werd er een benaming bedacht om tafels van dezelfde soort te categoriseren in één groep. Dit werd later het 'merk'. In die tijd was een merk niets meer dan een benaming voor een product en was er een duidelijk verband tussen het product en zijn merk. Het woord merk (in het Engels 'Brand') komt van het brandmerken van dieren zodat elke boer zijn eigen groep dieren kon herkennen.

Later evolueerde het merk van een benaming tot een beleving. Omdat producten niet meer gemaakt werden uit behoefte, maar uit economisch oogpunt, onstond er een overschot aan producten. Om die producten toch te kunnen verkopen, moest er een emotie aan het product gekoppeld worden. Zo werd het merk een verhaaltje om een beleving op te roepen waar je je als consument door geroepen voelt. Ik heb het in een eerder log al gehad over Iglo's Italiaanse Houtoven pizza. Dit merk verkoopt de beleving van een ambachtelijke Italiaanse houtoven pizza. Dat de pizza niet uit Italië komt (maar uit Rotterdam), niet ambachtelijk wordt gemaakt (maar aan de lopende band) en niet in een houtoven wordt gebakken (maar elektrisch) is niet van belang. Het merk hoeft nicks meer te vertellen over het product, het moet het product verkopen. Er is dus een kloof ontstaan tussen het merk en het product. Je zou kunnen zeggen dat het merk het tegenovergestelde beweert van wat het product is. Ik denk dat ongeveer 90% van de huidige merken zo'n 'belevingsmerk' is.

3. Merken met een product
Omdat op een gegeven moment alle verhaaltjes wel bedacht waren, ontstond er een nieuwe manier van merkvoering. In plaats van dat er eerst een product werd gemaakt en er een verhaaltje bij werd bedacht, werd nu het proces omgekeerd. Men begon met het bedenken van een beleving, of een 'gedachtegoed' en zocht daarna naar bijhorende producten. Een voorbeeld hiervan is Max Havelaar, dat als gedachtegoed 'eerlijke handel' heeft. Vanuit die gedachte is het producten op de markt gaan zetten die allemaal voldoen aan het idee dat de oorspronkelijke ontwikkelaar een eerlijk deel van de opbrengst krijgt. Als je Max Havelaar koffie koopt, zal het Mexicaanse koffieboertje een eerlijk aandeel krijgen, als je Max Havelaar bananen koopt, zal de Colombiaanse boer ook mee profiteren. Het voordeel van een zogeheten 'conceptbrand' (conceptmerk) is dat het niet afhankelijk is van vaste producten. Als een product niet meer loopt, kan je vanuit hetzelfde merk nieuwe producten op markt zetten. Een Iglo houtoven pizza, zal geen bananen kunnen gaan verkopen onder dezelfde naam.

4. Merken zonder product
Dit is volgens mij een nieuwe manier van merkvoering. Ik ontdekte Product Red, dat is opgezet door Bono en Bobby Shriver om aandacht te vestigen op de grote armoede die nog steeds bestaat in met name Afrikaanse landen. Het idee van Product Red is dat elk product dat verkocht wordt een deel van de winst overmaakt aan het Global Health Fund (dat strijdt tegen aids, malaria en tuberculose). Vanuit dat oogpunt zou je Product Red een 'conceptbrand' kunnen noemen, alleen maakt Product Red zelf helemaal geen producten. Ze vragen bestaande merken om mee te doen aan dit concept. Zo heeft Motorola een Red telefoon gemaakt, Apple een Red iPod Nano en American Express een Red creditcard. Deze bedrijven gaan mee in het Red gedachtegoed en maken 5% van de winst die gemaakt wordt met de verkoop van het Red product over aan het Global Health Fund.

Product Red maakt zelf dus geen producten en hoeft ook geen producten te zoeken die passen bij het gedachtegoed. Als het merk een succes wordt, zie ik het zelfs gebeuren dat merken gaan vragen of ze mee mógen doen, wat heel apart is omdat je je eigen merk (wat toch de basis is van al je verkoop) ondergeschikt maakt aan het merk Red. Het kan zelfs zo zijn dat als Motorola een Red telefoon maakt en Nokia een Red telefoon maakt, de twee telefoons gaan concurreren terwijl ze allebei hetzelfde merk dragen. ]]> 36@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Thu, 28 Dec 2006 17:35:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=35 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=35#comm Nog één nachtje slapen en dan mogen we gaan stemmen. Ik heb de afgelopen weken zoveel debatten gezien dat ik denk dat ik een diep gat val als straks alle politici weer netjes in de kamer zitten en niet meer op tv verschijnen. Wat mij verbaasde is dat in alle debatten 'de economie' zo belangrijk wordt gevonden. Een 'goede economie' betekent haast vanzelf dat 'het goed gaat'. Nou ben ik geen econoom en geen politicus, dus ik durf niet te beweren dat de economie niet belangrijk is, maar ik denk dat de economie wel de samenleving moet dienen. En bij dat laatste heb ik nou heel erg mijn twijfels.

De economie is nicks meer of minder dan een concept om ons geld te beheren. Het idee is dat geld na verloop van tijd meer waard wordt. Dus als je nu geld investeert of spaart of op welke manier dan ook beheert, levert je dat (in de toekomst) iets op. En als je meer geld hebt, biedt je dat meer mogelijkheden. In ons kapitalistische systeem is geld nou eenmaal dé manier om iets te kunnen ondernemen. Alleen heb ik het idee dat de economie niet meer gebruikt wordt om de samenleving te dienen, maar dat het een doel op zich is geworden. Balkenende streeft naar een 40-urige werkweek omdat dat goed is voor 'de economie'. Leuk bedacht, maar het is niet goed 'voor mij'. Ik heb namelijk helemaal geen zin om meer te werken. Niemand heeft zin om meer te werken. En in hoeverre dient 'de economie' dan nog de samenleving als de samenleving zich moet opofferen voor 'de economie'?

'De economie' is zo belangrijk geworden dat het haast wel lijkt of alles goed gekeurd of toegelaten wordt als het goed is voor 'de economie'. Laatst hoorde ik een discussie over de bioindustrie en het castereren van varkens. Het schijnt dat varkens zonder verdoving gecastereerd worden en dat is -op z'n zachts gezegd- niet echt fijn voor die varkens. Er werden kamervragen over gesteld (dat is niet heel bijzonder, dat gebeurt ook als Lingo van tv dreigt te worden gehaald) en het bleek dat het castereren 25 cent per varken kost. Het is dus niet goed voor 'de economie' als varkens verdoofd worden. Het beest gaat toch al dood en heeft levend geen nut meer, dus de pijn die het lijdt is niet van belang. Met als conclusie dat het castereren dan maar zonder verdoving moest gebeuren. Blijkbaar is het belang van de economie reden genoeg om iets wel of niet te goed te keuren. Als het goed is voor 'de economie' is het blijkbaar goed genoeg voor de samenleving.

En dat denk ik dus niet. Ik denk dat áls er een direct verband bestaat tussen de samenleving en de economie, dat dat omgekeerd evenredig aan elkaar is. Onze economie groeit namelijk als er veel spullen verbruikt worden. Als er veel producten worden gemaakt, verkocht/gekocht en verbruikt worden, is dat goed voor 'de economie'. Maar 'de economie' is een getal, een waarde dat gebaseerd is op het Bruto Nationaal Product. En het BNP (totaal inkomen van alle mensen die in één land wonen) zegt helemaal nicks over het belang van de samenleving. Het produceren en verbruiken van producten is namelijk helemaal niet goed voor de samenleving. Het kost ons ten eerste enorm veel grondstoffen waarmee we de aarde uitputten. En het creëert ook een enorme berg afval dat we moeten zien kwijt te raken. Dat gebeurt of door verbranding waardoor het in onze lucht terecht komt, of het gebeurt door het oplossen van afval in water waardoor het in ons grondwater terecht komt. Veel verbruik zorgt dus voor een ongezonde leefomgeving.

Als we een goede economie nastreven die ook gelijk onze samenleving dient, moeten we misschien wel afstappen van het huidige economische model dat gebaseerd is op verbruik van producten (en dat ook al een kleine 500 jaar oud is). Misschien moeten we ons richten op het gebruik van producten. Producten die gekocht worden omdat we ze nodig hebben en niet omdat we ze willen hebben. Producten die we niet om de zoveel tijd vervangen omdat er een nieuw exemplaar van is, maar dat we vervangen omdat de oude opgebruikt is. Kwalitatief goede producten die duurzaam zijn. We moeten er alleen een nieuw economisch modelletje voor bedenken. En ja, ik ben nou eenmaal geen econoom. ]]> 35@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:50:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=34 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=34#comm Ik las een paar maanden geleden Culture Jam van Kalle Lasn. Lasn beschrijft hierin zijn kritiek op onze Westerse samenleving. Met name Amerika vind hij helemaal nicks omdat het volgens hem geen land meer is, maar een merk. Hij schrijft in zijn boek America met een trademark tekentje: America™. Amerika is volgens hem verworden tot een 'multi-trillion dollar brand' compleet met logo (stars and stripes), gedachtengoed (land van democratie, vrijheid en de onbegrendse mogelijkheden) en iconen en symboliek (Uncle Sam, vrijheidsbeeld etc). Amerika is in zijn ogen niet anders dan een McDonalds, General Motors of Marlboro. Het is een imago dat wordt verkocht met het doel om mensen zich te binden. De Amerikaanse cultuur wordt niet langer gevormd door de inwoners die generatie op generatie een geschiedenis laten ontstaan, maar door multinationals die je een geschiedenis opdringen om iets aan je te verkopen. Het hoogst haalbare dat je kunt bereiken is 'bezit'. En dat zal je zeker toekomen als je je houdt aan de regels van America™.

Als ik Lasn moet geloven, is hij nogal druk met mensen te overtuigen/informeren dat dit systeem niet werkt. Hij heeft het tijdschrift Adbusters opgericht waarin hij consumenten probeert te terug-hersenspoelen van alle gedachten die reclamecampagnes in mensen hun hoofden hebben gestampt. Hij gebruikt onder andere bestaande reclamecampagnes en geeft er een kleine wending aan waardoor de campagne tegen zichzelf gebruikt wordt. Verder introduceerde hij de 'Buy Nothing Day'. Een dag waarop iedereen verzocht wordt om een keer niets te kopen. Hij plande de dag op 25 november, de dag na Thanksgiving waarop jaarlijks het meest wordt gekocht. Ik heb zelf nooit iets meegekregen van 'Buy Nothing Day' tot dat ik deze week een mailtje kreeg van de SP die mij vroegen om hier aan mee te doen.

De bedoeling van Niet-Winkeldag (voor het gemak vertaald naar het Nederlands) is om één dag per jaar stil te staan bij onze rijke wereld en onze cultuur van 'meer-meer-meer-nog meer'. Het is een oproep aan alle consumenten om na te denken over onze Westerse consumptie methode en het grote verschil dat zo is ontstaan tussen arm en rijk. De rijkdommen in onze wereld zijn oneerlijk verdeeld. 86% van de wereldconsumptie wordt gebruikt door slechts 20% van de wereldbevolking. Met andere woorden: van alle goederen die er wereldwijd bestaan profiteert maar een heel klein deel. Het overgrote deel moet genoegen met de resterende 14%. Onze Westerse leefstijl is niet alleen slecht voor onze medemens, maar vormt ook een bedreiging voor het milieu. We maken wel steeds milieuvriendelijkere producten, maar zolang we steeds meer gaan verbruiken heft dat het effect weer op. Als iedereen zou leven als een Westerling, zou er geen leven mogelijk zijn. De luxe van het Westen is alleen mogelijk doordat anderen leven in armoede.

Reclame vertelt ons dat we van alles nodig hebben om ons gelukkig te voelen of om ergens bij te horen. Het tegenstrijdige is dat geluk meestal niet zit in het hebben van veel spullen, een dakkapel of een nieuwe badkamer. Producten dienen meer als symbool om emotie uit te drukken (aandacht, status, identiteit etc). Ze dienen ter compensatie van een ontevredenheidsgevoel. Als je je rot voelt, koop je je gelukkig. Kapitalisme heeft nicks aan blije mensen, die kopen niets. En dus moet elke 25 november een blije dag worden waarop niemand iets koopt. Niet consumeren, maar 'consuminderen'. Dat betekent niet dat je nicks mág kopen, maar dat je ervoor kiest om het niet te doen. Dus hierbij roep ik iedereen op om op 25 november nicks te kopen. En om op 22 november even op de SP te stemmen. ]]> 34@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:49:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=33 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=33#comm Vorige week heb ik nieuwe schoenen gekocht. Mijn schoenenaankoopbeleid gaat ongeveer als volgt. Ik koop een paar schoenen. Dit zijn altijd sportschoenen, omdat ik vrij veel loop en dan heb ik geen behoefte aan 'nette' schoenen of modieuze instapmodellen of iets dergelijks. Ik heb altijd maar 1 paar (los van hardloop- en (zaal)voetbalschoenen) en die draag ik dan tot ze op zijn. Dan koop ik nieuwe schoenen in dezelfde categorie. Het nadeel van schoenen vind ik, dat je nooit voor de schoen betaalt, maar voor het merk. Zelfs goedkope merken zijn duur. Niet dat ik het me niet kan veroorloven, maar ik weiger om meer dan 75 euro te betalen voor een paar schoenen. Daar komt nog bij dat ik vrijwel alle schoenen ontzettend lelijk vind. Ik heb gewoon nicks met schoenen. Vrouwen schijnen dat juist wel te hebben en die hebben dan meerdere schoenen, zodat bij verschillende soorten kleren bijpassende schoenen gedragen kunnen worden. Mijn huidige paar schoenen zijn bruin met witte Adidasjes. Hiervoor droeg ik bruin met witte Puma-tjes. Van dat kaliber. Zo passen ze ook bij zoveel mogelijk kleren. Eigenlijk bij al m'n kleren, want die zijn ook altijd in zwart of donker. Verder ben ik een heel positief mens.

Ik had al een dag door het centrum van Utrecht geslenterd en ik vond schoenen in een soort skatewinkeltje in de Bakkerstraat. Het waren bruine sportschoenen van een voor mij onbekend merk: DVS. Het leuke vond ik dat het merk er met een script lettertype opgeborduurd was, waardoor het net leek of er 'DUS' stond. Dat vond ik wel geinig: 'Ik heb nieuwe schoenen, dus'. Maar omdat ze 95 euro waren, vond ik de grap niet opwegen tegen de prijs en zocht ik verder. Bij de Perry Sport vond ik een stel Converse schoenen. Die waren donker blauw met een gele 'one star' er op. Converse deed mij denken aan mijn pubertijd (dit is goed gespeld) toen de 'basketbalschoen' in was. Converse was geen modieuze, hippe sportschoen onderbouwd met technologische prietpraat ('air'-zooltjes, 'gel'-kussentjes etc), maar een gewone alledaagse 'simpele' schoen. Een beetje een anti-schoen. Het verbaasde mij dat ze te koop waren bij de Perry Sport, omdat die juist wel alle sportmerken verkoopt. Converse doet mij ook altijd denken aan Kurt Cobain, de zanger van Nirvana, haast icoon geworden voor de anti-commercie en die fan was van Converse schoenen. Converse was de goedkope alledaagse schoen waarmee je je afzette tegen de gevestige orde van de massaconsumptie merken.

Het tragische aan Kurt Cobain vind ik dat hij geworden is, waar hij zich zijn hele leven tegen verzette. Kurt wilde nooit rijk of beroemd worden. Hij schilderde en maakte muziek en hekelde de muziekindustrie die uit was op geld en faam in plaats van goede muziek. Kurt had een hekel aan de commerciële kant van zijn werk en had het aan de andere kant nodig om zijn muziek te kunnen maken. Na 'Smells like teen spirit' werd hij ook bekend in kringen waar hij nicks mee te maken wilde hebben. Zelfs de simpele Converse anti-schoen werd een commercieel succes omdat hij ze droeg.
Omdat ik de schoen zelf mooi vond en Converse mij wel een 'cool' merk leek, besloot ik bij wijze van grote uitzondering een Converse schoen te kopen. Totdat ik ontdekte dat deze goedkope-alledaagse-zonder-technolgische-prietpraat-schoen 125 euro kostte. 125 euro voor een schoen die doet alsof het het goedkope alternatief is buiten de dure merken!! Zelfs Converse is een schoen geworden die verkocht wordt op het merk in plaats van de schoen zelf. En bij een merk dat zich profileert als goedkope alternatieve schoen past dat helemaal niet! Nou blijkt het dat Converse in 2003 is opgekocht door Nike. Geen wonder dat het een commerciële k*t schoen geworden is.

En nu heb ik bruin met beige Adidasjes. Ze lopen lekker en ze passen bij al mijn kleren. Ik zal ze weer dragen tot ze op zijn en dan zal ik weer nieuwe schoenen kopen die niet veel verschillen van deze. Ze kostte me 65 euro en ik denk dat ik daar zeker een jaar mee vooruit kan. Het zijn geen Conversetjes, maar ik ga tenminste niet mee met de massaconsumptieschoen. Kurt zou trots op me zijn geweest. ]]> 33@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:48:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=31 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=31#comm
Flight 77, Pentagon
De grootste vraag die Loose Change oproept bij de aanval op het Pentagon is of er uberhaupt een vliegtuig is neergestort. Zowel op de grond als in het Pentagon zelf zijn nooit sporen gevonden van een Boeing. Het grasveld voor het Pentagon lag er nog bij als een biljartlaken terwijl een neerstortend vliegtuig altijd een spoor van verbrande onderdelen achterlaat. De officiële verklaring was dat het gehele vliegtuig in het Pentagon was gevlogen en was verbrand door de hitte. Dit is onmogelijk omdat Titanium (waaruit het grootste gedeelte van een Boeing bestaat) alleen smelt als het langer dan 40 minuten wordt blootgesteld aan een temperatuur hoger dan 1688º Celsius. Kerosine kan als het brandt een maximale temperatuur van 1120º Celsius halen, maar dan moet er regelmatige toevoer van kerosine zijn. Omdat de kerosine bij de crash gelijk explodeerde kan dit onmogelijk het geval zijn geweest. Daardoor is het wetenschappelijk onmogelijk dat een vliegtuig in zijn geheel kan verbranden door zijn eigen kerosine. Bovendien konden er nog 184 van de 189 overledenen worden geidentificeerd, wat onwaarschijnlijk lijkt als de hitte zo groot was dat het een heel vliegtuig kon verbranden.

Ook de schade aan het Pentagon roept vragen op. Het gat dat is geslagen in het gebouw heeft een ronde vorm, alsof alleen de romp van het vliegtuig naar binnen is geslagen. Er zijn geen sporen die aangeven dat de staart, de vleugels of de motoren het gebouw hebben geraakt. Het gat heeft een doorsnede van 5 meter, terwijl een Boeing een diameter van 38 meter heeft. Hoe kan het dat eenzelfde Boeing in het WTC een enorme ravage aanricht, terwijl het in het Pentagon een klein gat veroorzaakt? De ramen aan de zijkant van het gat zijn zelfs nog heel, wat op z'n minst vreemd is als daar vleugels tegenaan worden gevlogen met een snelheid van 853 km/h. Aan de binnenzijde van het Pentagon is ook een gat waar het vliegtuig uiteindelijk tot stilstand kwam. Dit betekent dat de romp van het vliegtuig zich door 3 meter beton heeft moeten boren. Een vliegtuig is daar niet sterk genoeg voor. Bovendien zijn er ook geen vliegtuigonderdelen ontdekt bij het gat aan de binnenzijde.

Volgens Loose Change is er nooit een vliegtuig in het Pentagon geboord, maar is er een raket afgevuurd die het gat heeft doen ontstaan. Er wordt een vergelijking gemaakt met andere raket inslagen en ik moet zeggen dat het gat en de sporen inderdaad overeenkomen. Ook zijn er getuigeverklaringen die nitroglycerine of 'gunsmoke' roken, wat niet voorkomt bij een vliegtuigcrash. Kerosine heeft een hele andere geur. Wat ook opmerkelijk is, is dat verschillende gebouwen in de omgeving met beveiligingscamera's opnamen hebben gemaakt van de 'crash'. Alle beelden zijn binnen een paar minuten in beslag genomen door de FBI. Als de Amerikaanse overheid voor eens en voor altijd alle twijfel wil wegnemen, hoeven ze alleen maar één van de videobanden te laten zien. Tot nu toe is er nog nooit één van de opnames openbaar gemaakt. Tot slot is er een satelietfoto van het Pentagon 4 dagen voor de aanslag waarop een witte streep is getrokken op het gras, precies op de plaats waar het vliegtuig zou gaan neerstorten.

Flight 11 en 175, Noordelijke en Zuidelijke toren WTC
De grootste vraag hier is of de gebouwen WTC 1, 2 en 7 konden instorten door alleen de imapct van een vliegtuig. WTC 1 is de noordelijke toren die als eerste werd geraakt door een vliegtuig, WTC 2 is de zuidelijke toren die als tweede werd geraakt en WTC 7 was de wat kleinere wolkenkrabber die naast zijn twee grotere broers stond. Opmerkelijk aan het instorten van WTC 7 is dat, behalve dat het nauwelijks het nieuws haalde, het zelf niet geraakt was door een vliegtuig. Het is in brand gevlogen door brandend puin dat van WTC 1 en 2 af kwam. De brand moet zo groot zijn geworden dat de fundering bezweek en het gebouw instortte. Uit beelden blijkt echter dat er maar een aantal kleine brandjes was, verspreid over verschillende delen en verdiepingen van het gebouw. Het is sowieso opmerkelijk dat alle drie de gebouwen instortten door brand. In de geschiedenis zijn er meerdere gebouwen geweest waarin grotere branden woedden en die langer brandden dan die in de verschillende WTC-torens. In 1991 brandde de One Meridian Plaza (Philadephia) meer dan 18 uur verspreid over 8 verdiepingen en in 2005 in Madrid brandde de Windsor Building meer dan 2 dagen waarbij er verschillende etages instortten, maar het gebouw bleef staan. In 1975 vatte WTC 1 ook al vlam. Toen brandde het 3 uur lang verspreid over 6 verdiepingen en bleef het in takt. Toch stortten beide WTC-torens op 11 september in na respectievelijk 56 en 103 minuten brand. WTC 1, 2 en 7 zijn de enige drie gebouwen in de geschiedenis die zijn ingestort na een brand.

Volgens Loose Change zijn er explosieven gebruikt om zeker te weten dat de torens zouden instorten. Er zijn ook veel getuigen, verslaggevers en brandweerlieden die explosies hebben gehoord los van de vliegtuigimpakt en die lichtflitsen hebben gezien op verschillende verdiepingen. Er worden ook beelden getoond van de instortende gebouwen en telkens zie je net onder de verdieping die instort een 'kleine' explosie. Ook het instorten zelf gebeurt als bij een geplande implosie: recht naar beneden. Bij een bomaanslag of aardbeving stort een gebouw beetje bij beetje of deels in of kantelt in z'n geheel. Er zijn medewerkers die verklaarden dat de dagen voor de aanslag er onaangekondigde ontruimingsoefeningen werden gedaan, die vrij ongebruikelijk waren. Volgens Loose Change de ideale gelegenheid om explosieven te plaatsen, maar dat vind ik vrij speculatief. Opvallend vond ik wel dat de honden die dagelijks door het WTC werden rondgeleid om explosieven op te sporen vanaf 6 september werden verwijderd door de beveiliging. De beveiliging die werd geleid door Marvin Bush, broertje van... juist.

Marvin Bush is ook oud directeur van HCC Insurance Holdings die de verzekering regelt van het WTC. Larry Silverstein, eigenaar van WTC 7 kocht op 24 juli 2001 (6 weken voor de aanslag) voor 3,2 miljard dollar WTC 1 en 2 en verzekerde het speciaal tegen terroristische aanslagen. Als op 11 september beiden torens worden aangevallen krijgt hij aanvankelijk 3,55 miljard dollar, maar omdat hij vindt dat elke toren als aanslag op zich moet worden gezien, krijgt hij er later nog eens 1,1 miljard bij, waardoor de aanslag hem een totaal van 5 miljard dollar oplevert.

Flight 93, Witte Huis?
Net als bij het Pentagon is de grote vraag of er bij Flight 93 daadwerkelijk een vliegtuig is neergestort. Volgens de officiële verklaring vertrok Flight 93 vanuit Newark International Airport naar San Francisco toen het halverweg werd gekaapt en koers zette naar het Witte Huis. Volgens de verklaring voorkwamen dappere passagiers dat het vliegtuig zijn doel bereikte en stortte het neer op een open vlakte in Shanksville. Net als bij het Pentagon zijn er tot op de dag van vandaag nooit sporen of resten van een vliegtuig gesignaleerd op die plek. Volgens getuigen was het enige dat er te zien was, een gat met puin en as en mensen die er rondliepen. Geen sporen van een neergestort vliegtuig of vliegtuigonderdelen zelf. Volgens Wally Miller, een lijkschouwer, zag het eruit alsof iemand een bundel metaal uit de lucht had gegooid, alsof er een 'scrap truck' was langsgekomen die zijn afval in een 3 meter grote put had gesmeten. Na 20 minuten stopte hij met lijkschouwen om de simpele reden dat er helemaal geen lijken waren.

Ook over de namen van de kapers bestaat de nodige onduidelijkheid. Op 14 september 2001 kwam de FBI met een lijst van 19 namen van alle kapers van de 4 verschillende vluchten. Volgens de FBI waren het voor Flight 11 (WTC 1): Waleed M Alshehri, Wail Alshehri, Mohamed Atta, Abdulaziz Alomari en Satam Al Suqami, voor Flight 175 (WTC 2): Marwan Al-Shehhi, Fayez Ahmed, Mohald Alshehri, Hamza Alghamdi en Ahmed Alghamdi, voor Flight 77 (Pentagon): Khalid Al-Midhar, Majed Moqed, Nawaq Alhamzi, Salem Alhamzi en Hani Hanjour en voor Flight 93 (Witte Huis?): Ahmed Alhaznawi, Ahmed Alnami, Ziad Jarrahi en Saeed Alghamdi.
Negen van de 19 kapers blijken nog in leven te zijn. Waleed M Alshehri en Wail Alshehri zijn piloot bij Saudi Arabian Airlines, Saeed Alghamdi gaf een interview met The Telegraph waarin hij zei verbaasd te zijn te horen dat hij dood was. Hij heeft nog nooit in z'n leven een vliegtuig bestuurd.

Ik weet niet wat ik van al deze dingen moet denken. Complottheorieën zijn altijd erg speculatief en gebaseerd op vragen waar nog geen antwoord op is gegeven. Toch vind ik sommige situaties te toevallig om toevallig te zijn. Het manuscript van de PNAC, Silverstein die WTC 1 en 2 koopt en verzekert tegen aanslagen een paar weken voor de aanslag, een officiële lijst van kapers van de FBI, waarvan de helft nog in leven blijkt te zijn... Als Amerika duidelijkheid wil verschaffen over wat er gebeurd is, zouden ze op heel eenvoudige wijze helderheid kunnen geven. Al is het alleen maar door de video's vrij te geven waarop de vliegtuigcrash van het Pentagon staat. En zolang ze dit soort dingen niet doen, zullen de complottheorieën blijven komen. Als ze nicks te maken zouden hebben met de aanslagen, vind ik dat ze in ieder geval dankbaar gebruik maken van de situatie door Afghanistan aan te vallen, Hussein te verdrijven etc. Alsof ze met de aanslagen een 'carte blanche' hebben gekregen om te doen wat ze willen.


Bronnen:
Twee Vandaag
Loose Change
The Guardian
Wikipedia
PNAC: Rebuilding America's Defenses
FBI
Question911 ]]> 31@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:47:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=30 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=30#comm '9/11: Aanslag of geschenk uit de hemel?' van Twee Vandaag waarin twee politici aan het woord waren die hun twijfels hebben over de gebeurtenissen van 11 september 2001. Andreas von Bülow (oud-minister van onderwijs en techniek) en Michael Meacher (oud-minister mileu onder Blair) deden los van elkaar onderzoek naar de gebeurtenissen op 11 september en kwamen beiden tot de conclusie dat de aanval op het WTC Amerika heel goed uitkwam. Amerika wil(de) een militaire basis in het Midden Oosten om controle te krijgen over grondstoffen (olie) en zocht een manier om de Amerikaanse bevolking aan hun zijde te krijgen om daar een oorlog te beginnen. De enige manier om dat voor elkaar te krijgen, zou zijn als er sprake zou zijn van een nieuwe grote allesomvattende dreiging. Door de burger te wijzen op gevaar uit het Oosten, zou de publieke opinie kunnen omslaan en er een oorlog kunnen worden begonnen. De neoconservatieve denktank PNAC (Project for the New American Century) schreef in september 2000 een manuscript 'Rebuilding America's Defenses' waarin stond dat Amerika behoefte had aan een nieuwe 'Pearl Harbor' (pagina 51, zie PDF). Het manuscript werd destijds geschreven voor Dick Cheney (nu vice-president), Donald Rumsfeld (nu Minister van Defensie), Paul Wolfowitz (nu Vice-Minister van Defensie) en Jeb Bush (broertje van). Precies een jaar later als deze mensen aan de macht zijn, krijgt Amerika zijn Pearl Harbor als twee vliegtuigen zich in het WTC boren en de Amerikaanse overheid een draagvlak heeft om een oorlog te beginnen in het Midden Oosten.

In de reportage worden veel opmerkelijke dingen genoemd. Zo zou voor de aanslag Amerika gewaarschuwd zijn door 11 verschillende landen. Amerika zou een lijst met 200 verdachten hebben gehad en op de hoogte zijn geweest van de namen en verblijfplaatsen van de kapers van de vliegtuigen. Opmerkelijk vond ik ook dat op 11 september zelf niets werd gedaan om de aanslag te voorkomen. Als een vliegtuig van koers veranderd tijdens zijn vlucht, worden er straaljagers ingezet om het vliegtuig te op te sporen om te kijken wat er aan de hand is. Dit is een standaard procedure die in de 9 maanden vóór september 67 maal voorkwam. Op 11 september stond er een peleton aan straaljagers klaar, maar geen één kreeg toestemming om te vertrekken, op geen één van de gekaapte vliegtuigen. Ook het samenstellen van een onderzoekscommissie duurde erg lang: 400 dagen (ruim een jaar) terwijl het samenstellen van een onderzoekscommissie voor Pearl Harbor 6 dagen duurde en voor de moord op Kennedy 9 dagen. Ook het budget was lachwekkend laag: 600.000 dollar, terwijl voor het uitzoeken of Clinton met Lewinsky had lopen rotzooien de Amerikaanse overheid 40 miljoen dollar over had. En zo wordt er nog een rijtje opmerkelijke feiten opgesomd. Of je nou 'liefhebber' bent van complottheoriën of niet, er zijn veel aanwijzingen die er op duiden dat de Amerikaanse overheid wel degelijk informatie had dat er een aanslag aan zat te komen en toch de aanslag heeft laten gebeuren. ]]> 30@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:46:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=29 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=29#comm Brands of the World. Ik had de dag ervoor gegeten bij de Mc en dat doe ik eigenlijk nooit. Ik vind het eten slecht, maar ik had bioscoopplannen en qua tijd kwam dit het beste uit. Gemak maar even boven kwaliteit, mensen zijn soms simpele wezens. Ik verbaasde mij over de marketing die gekoppeld is aan het hele McDonaldsverhaal. Je kan een hoop zeggen over de McDonalds: vette burgers, slappe, smakeloze broodjes, stomme speelgoedjes bij je happymeal etc, maar ze zijn meesters in marketing. Met name de grote gele M, die icoon is geworden voor het bedrijf, is overal in doorgevoerd. Van de grootste variant op de gevel (die je al van mijlen ver ziet), tot de miniscule M op de servetten. Als vormgever vind ik logo's sowieso fascinerend, vandaar dat ik ging rondneuzen op Brands of the World.

Op de site zag ik een banner die leidde naar Pixellogo. Pixellogo is een site waar je als bedrijf kunt kiezen uit voorgemaakte logo's. De site ziet er goed uit en ik verbaasde mij eigenlijk over het grote arsenaal aan logo's die er allemaal ontzettend strak uitzagen. Het eerste wat ik bedacht was hoe raar de werkwijze is van pixellogo. Ik werk als grafisch ontwerper en als ik een logo maak voor een bedrijf, probeer ik eerst het bedrijf te 'kennen' om daarna een logo te maken wat het verhaal van het bedrijf vertelt. De werkwijze van pixellogo is juist andersom. Ze maken een grote database aan logo's en als bedrijf kan je kiezen, welk logo je het beste bij je bedrijf vindt passen. Ik denk dat pixellogo het voordeel heeft, dat je binnen een minuut je nieuwe huisstijl kan hebben. Ik denk dat het nadeel is, dat het ronduit slechte logo's* zijn.

Wat maakt in mijn ogen een logo een goed logo? Ten eerste moet het de bedoeling van het bedrijf uitstralen en daarvoor moet je als ontwerper weten wat het bedrijf wil. Dat weet een bedrijf als pixellogo dus niet, omdat ze nooit contact hebben met de klant. Ten tweede moet het logo altijd geabstraheerd zijn tot een figuurtje dat een emotie oproept waarmee je als bedrijf geassocieerd wil worden. Zo kan een verzekeringsbedrijf best een ridder als logo hebben als het bescherming of veiligheid of iets uitstraalt. Daardoor mag het niet te gedetaillerd zijn, omdat het daarmee de abstractie weghaalt. Een foto geeft veel meer informatie dan een beeldmerkje en daarom is een foto nooit geschikt. De logo's van pixellogo zijn allemaal gedetailleerde afbeeldingen. Dit heeft ook nog als nadeel dat ze beperkt schaalbaar zijn. Als ze te groot worden, ga je de pixels zien, als ze te klein worden, vervallen de details en herken je het beeldmerk niet meer. Wat ik ook niet professioneel vind, is dat alle logo's full-colour** zijn opgebouwd. Dat betekent dat je al je huisstijlelementen full-colour moet drukken, wat vrij kostbaar kan worden. En full-colour logo's zijn door de vele kleuren en tinten lastig om te zetten naar zwart/wit. Het logo gebruiken voor faxen of fotokopiën is daardoor niet te doen.



Zou een bedrijf als Pixellogo succesvol zijn? Ik denk het haast wel. Het is als klant heel makkelijk om aan een logo te komen. En als niet-logo-kenner, heb je ook geen besef van het feit dat het geen goede logo's zijn. En ik denk dat de logo's er op het eerste gezicht heel goed uitzien en dat daardoor de verleiding groot is om een logo op deze manier aan te schaffen. Het logo zal alleen nicks zeggen over het bedrijf, hooguit over de smaak van degene die het aankoopt. En gedetailleerde logo's met kleurverloopjes, 3D- en glimeffecten smaken lekker, al is het maar voor eventjes. Gemak gaat hier blijkbaar ook boven kwaliteit. Pixellogo is eigenlijk de McDonalds onder de logobouwers. Mensen zijn soms simpele wezens.


*Logo is eigenlijk een latijns woord dat 'woord' betekent. Als we spreken over een logo is dat vaak een combinatie van een beeldmerk en een woordmerk. Een beeldmerk is een geabstraheerde of non-figuratieve afbeelding en het woordmerk is de bedrijfsnaam in een herkenbaar lettertype.

**Full-colour is een drukprincipe waarbij met 4 kleuren (cyaan, magenta, geel en zwart) wordt gedrukt. Hiermee ontstaan kleuren door menging van de vier basiskleuren. Het tegenovergestelde is drukken in steunkleur waarbij elke kleur een eigen inkt is. Hiermee kan je ook drukken in maar 1 kleur. ]]> 29@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:45:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=27 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=27#comm De kogel is door de kerk. De rechter bepaalde vorige week dat Taïda Pasic onrechtmatig in Nederland verblijft en daarop liet minister Verdonk weten dat Taïda uiterlijk vrijdag 28 april Nederland moet verlaten. En om heel kort door de bocht te zijn: dat is terecht. De hele kwestie wordt afgedaan alsof het een ruzie zou zijn tussen de ijverige intelligente VWO-scholiere Taïda en de onmenselijke buitenlanderhaatster Verdonk. Verdonk op haar beurt zegt dat ze nicks onrechtmatigs doet en slechts het bepaalde beleid uitvoert. En wat denk ik? Nou dat Taïda een ijverige intelligente VWO-scholiere is en Verdonk een onmenselijke buitenlanderhaatster is, die nicks onrechtmatigs doet en alleen maar beleid uitvoert.

Waarom vind ik het dan terecht dat Taïda het land uit moet? Nou, precies omdat het het beleid is. We leven nog steeds in een democratie waarin de meeste stemmen gelden en als we zo'n medelijden hebben met Taïda, dan hadden we dat moeten bedenken voordat we op de partijen gingen stemmen die dit beleid wilden. Sterker nog, ik denk dat we (en dan bedoel ik daarmee de meerderheid van de Nederlanders) dit kabinet (en met name de VVD) juist gekozen hebben om hun asielbeleid. Ze gooien met kreten als 'Nederland is vol', 'de grens moet dicht', 'het asielbeleid moet strenger' etc. En als dat in abstracte termen blijft en we denken bij 'buitenlanders' aan asielzoekers die in centra verblijven en aan de 'kut Marokkaan' van TV, dan zijn we het er allemaal mee eens. Dan denken we dat Nederland er beter van wordt als de buitenlanders die niets toevoegen aan ons kapitalistische systeem eruit worden gegooid. Maar als er een buitenlander is die een naam en een gezicht krijgt. En ze blijkt ook nog jong, intelligent en ijverig te zijn, dan vinden we het een schande dat ze het land uit moet.

En daarom vind ik dat Taïda het land uit moet. Laat al die VVD-stemmers die tegen het uitzetten zijn, zich maar ellendig voelen en nadenken over hun eigen gedrag en hun rol in de uitzetting. Ik ben alleen bang dat mensen die niet stil staan bij hun keuze, ook niet stil staan bij de gevolgen van hun keuze. Ze zullen niet het besef hebben dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor de uitzetting. Misschien wordt Nederland wel beter als we de kapitalistische VVD-ers eruit gooien. ]]> 27@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:43:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=28 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=28#comm Pizza Simulacra

Ik kwam vandaag per ongeluk mijn afstudeerproject tegen en kan het niet laten om hem even onder de aandacht brengen. Niet zozeer vanwege het project, maar om de visie er achter. Tijdens mijn afstuderen hield ik mij bezig met de relatie tussen een produkt en zijn imago en de vraag of iets nog authentiek is in onze cultuur of dat alles alleen nog verkocht wordt via reclame. Iets wat steeds relevanter wordt in onze (massa)consumptiecultuur. In het kort komt het hier op neer:

Vroeger was elk produkt uniek en authentiek. Er was een behoefte vanuit een individu die iets wilde, bijvoorbeeld een stoel. Dan ging hij naar de timmerman en die maakte voor hem een stoel. De timmerman kende zijn klant, wist wat hij wilde en maakte zo een produkt op maat. De stoel was uniek (er was maar 1 exemplaar van) en authentiek (een 'origineel', geen kopie van iets dat al bestaat). Met de industriële revolutie kwam daar verandering in. Produkten konden in serie gemaakt worden in fabrieken en daardoor onderstonden er meerdere exemplaren van 1 produkt. Het produkt was nog steeds authentiek (geen kopie van een origineel, hooguit een kopie van zichzelf), maar niet meer uniek, want er bestonden meerdere exemplaren van. Er ontstond een behoefte aan merken, omdat je daarmee een massaprodukt kon categoriseren tot een groep. Er was dus een sterke relatie tussen het produkt en het merk. Dat moest ook wel, want tussen meerdere dezelfde produkten, vertelde het merk met welk produkt je te maken had.

Het gevolg van de massaproduktie was dat er zo veel produkten gemaakt werden, dat er meer produkten waren, dan dat er behoefte was. En dus vroeg de klant niet meer om een produkt waardoor de markt ging produceren, maar de markt ging zelf op zoek naar 'gaten in de markt' en maakte daarvoor een produkt. De vraag is natuurlijk hoe je dan produkten aan de man brengt, als er niemand om heeft gevraagd en er geen behoefte aan is. En het antwoord is net zo simpel als onzinnig: creëer een behoefte bij je produkt. En zo doen we alsof alles wat we kopen authentiek is. We doen alsof Amstel 1870 uit 1870 komt, we doen alsof een afgesleten spijkerbroek je een avonturier maakt etc. En zo simuleren we de authenticiteit en als we met z'n allen geloven in die fantasie dan werkt het, hoe onwaarschijnlijk dan ook.

En zo kwam ik terecht bij Iglo's Italiaanse, ambachtelijke houtoven pizza, die niet uit Italië komt (maar uit Rotterdam), niet ambachtelijk wordt gemaakt (maar machinaal in de fabriek) en niet in een houtoven wordt gebakken (maar op een elektrische lopende band). Er is in onze cultuur een enorme kloof ontstaan tussen het produkt en het merk. Het merk zegt nicks meer over het produkt, het is alleen nog een beleving die het produkt nodig heeft om verkocht te worden. Een produkt moet authentiek zijn om verkocht te kunnen worden, maar kan niet authentiek zijn, omdat het produktieproces het uitsluit. En daar gaat Pizza Simulacra over. Het is een webproject waarbij je kunt uitvinden wat jouw ideale pizza is, met de vraag of die wel bestaat. Neem je genoegen met een gesimuleerde authentieke pizza, of wil je een echte authentieke, en welke prijs zou je ervoor willen neerleggen?

Hier Pizza Simulacra ]]> 28@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:43:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=26 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=26#comm Vorige week ben ik op wintersport geweest en nog net voor ik de trein in sprong naar mijn ouders (dat was het vertrekpunt), besloot ik een boek te kopen om de autorit en de latere momentjes voor mezelf op te vullen. Ik kocht in een flits 'Robbert, van zorgenkind tot medium' van Robbert van den Broeke. Het boek is een beschrijving van het leven van Robbert die ongeveer zijn hele leven paranormaal begaafd is geweest. Vanaf zijn derde jaar ziet en voelt hij dingen die hij zelf omschrijft als buitenruimtelijk leven of entiteiten. Hij filmt en fotografeert deze levensvormen en is meerdere malen getuige geweest van (het tot stand komen van) graancirkels. Robbert is een aantal keer te gast geweest in 'Life & Cooking', heeft zijn eigen programma 'Er is zoveel meer' en als ik zijn boek moet geloven heeft hij ook een aantal keer in diverse (lokale) kranten gestaan.

Er is een mediahetze ontstaan omtrent Robbert. Sommige mensen lopen met hem weg, gaan bij hem op consult, ondergaan een 'reading' of wat dan ook, anderen beschuldigen hem van trukagefoto's, het in scene zetten van zijn handelingen, informatie halen van internet en het in het complot zitten van zijn omstanders (familie, vrienden, psycholoog etc). Ik ga mij niet mengen in deze discussie, omdat ik zowel het één als het ander niet kan aantonen. Ik kan niet bewijzen dat er een wereld bestaat buiten de onze en ik kan ook niet bewijzen dat wat dat hij doet niet echt is. Ik kan alleen maar geloven in zijn oprechtheid of geloven dat hij de boel belazerd.

Nou ben ik erg rationeel ingesteld. Ik denk dat dat een typisch kenmerk is van onze tijd zoals het ontstaan is sinds de 18e eeuw (de verlichting). In onze cultuur is iets 'waar' als het bewezen kan worden aan de hand van wetenschappelijke verklaringen, natuurkundige wetten etc. Dit principe werkt natuurlijk heel goed. Als ik in de skilift naar boven word gesleept en zie hoe de stoeltjes netjes worden vervoerd over wieltjes, kabeltjes en katrolletjes is dat het resultaat van een combinatie van verklaarbare natuurkundige processen. Voor mij ziet het er fragiel en onbetrouwbaar uit (waarom schiet de kabel nooit van de katrolletjes, zelfs niet als het sneeuwt en waait?), maar het hele proces is door en door berekend en aan de hand van natuurkundige formules (beweging, zwaartekaracht, gewicht en weet ik veel) betrouwbaar verklaard. Alles werkt omdat bewezen is dat het werkt aan de hand van natuurkundige wetten.

Ik denk dat wetenschap heel goed werkt om ons in ons dagelijkse leven te helpen, maar ik vraag me af of deze manier van denken ook werkt als levensvisie. Als wij alles eerst moeten bewijzen voordat wij geloven dat het waar is, in hoeverre is dat dan nog 'bewijzen' (en niet geloven)? Kunnen dingen waar zijn, niet omdat je ze kan bewijzen, maar omdat je weet dat ze waar zijn? Als ik aan mijn ouders zou vragen of ze van me houden, zullen ze dat weten, toch zouden ze mij niet kunnen bewijzen dat het zo is. Niet alles is nou eenmaal te bewijzen, het enige dat ik kan doen, is geloven dat het zo is.

En dus is de vraag of ik Robbert geloof. Wat is geloofwaardiger? Dat hij alles van internet haalt, zijn ouders, zussen, psycholoog, 'patiënten' mee laat acteren in zijn verhaal, 's nachts zelf graancirkels maakt en dat hij á la minuut foto's en video's vervalst? Of dat hij dingen ziet en voelt die wij niet kunnen verklaren? Is het geloofwaardiger dat hij alles doet om er bekend mee te worden en om rijk te worden van zijn boek (als dat zo is) of omdat hij vindt dat hij de wereld iets te vertellen heeft?

Misschien zijn we met onze manier van leven zo gewend geraakt aan het willen bewijzen van alles dat als we dingen niet kunnen bewijzen, we dan maar het tegenovergestelde willen bewijzen, hoe onwaarschijnlijk ook. Of heb ik net niet al bewezen dat niet alles te bewijzen is?

Over Robbert:
Niet langer een zorgenkind (Algemeen Dagblad)
Robbert van den Broeke legt alien entiteit op video vast (Ufoplaza)
Robbert van den Broeke opnieuw betrapt op bedrog
Zijn boek 'Van zorgenkind tot medium' (Bol.com) ]]> 26@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:40:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=24 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=24#comm Ik woon in Utrecht en daarmee heb ik toegang tot de regionale TV-zender RTV Utrecht. Nou kijk ik vrij weinig TV. Ik snel 's ochtends even langs alle zenders om nieuws op te vangen en verder kijk ik soms voetbal. Daar houdt het wel mee op. En nou viel mij op dat er op RTV Utrecht nu al anderhalve week, elke dag een item is over de overleden voetballer David di Tommaso. Ik verbaas mij over de emoties die het overlijden van di Tommaso teweeg heeft gebracht. Voor mij was het geen bekende voetballer. Ik kende hem van naam en ik wist dat 'ie bij FC Utrecht speelde, maar ik zou hem niet herkend hebben als ik hem tegen was gekomen in de stad.

Blijkbaar zijn er een heleboel mensen die een band hadden met die speler en zijn dood erg tragisch vonden. Tragisch genoeg om bloemen neer te leggen bij het stadion, tragisch genoeg voor 50.931 steunbetuigingen op zijn condoleanceregister, tragisch genoeg om hem elke dag een item te geven op TV en tragisch genoeg voor 14.000 mensen om naar Utrecht te reizen en zijn afscheid bij te wonen in de Galgenwaard (het stadion van onze lokale FC). Zelfs Ajacieden zaten met elkaar te snotteren om de dood van een speler die ze drie dagen daarvoor tijdens FC Utrecht - Ajax nog dood wensden. Ze hadden een band met elkaar en wat vonden ze het allemaal zielig. En was het niet mooi dat in onze steeds harder wordende maatschappij, waarin alleen het recht van de sterkste telt en iedereen alleen nog aan zichzelf denkt, toch nog ruimte is voor echte emoties die vrij komen bij de dood een allemansvriend?

Nee, niet echt. Ik ben bezig in het boek 'Een tijd van onbehagen' van Ad Verbrugge (filosoof en docent aan de faculteit der wijsbegeerte in Amsterdam). Hij zegt dat het individualisme zoals wij dat kennen een ontaard overblijfsel is uit de jaren '60. Individualisme of zelfontplooiing is een hoog goed, mits het mogelijk is in een bestaande stevige sociale structuur. In onze cultuur betekent individualisme het 'doen waar je zin in hebt'. 'Jezelf ontdekken' betekent Nicks meer dan proberen jezelf te voorzien in zoveel mogelijk behoeften. Hierdoor komen we steeds verder van onszelf af te staan, omdat we onze behoefte zoeken in prikkels van buitenaf. We moeten geëntertained worden. We moeten emoties ervaren die ons worden aangereikt op een zo makkelijk mogelijke manier, op een zo laag drempelig mogelijke wijze. TV-programma's met lachende mensen die je laten lachen en met huilende mensen om je te laten huilen. Films, documentaires, nieuwsberichten, allerlei vormen van representaties van de werkelijkheid om emoties op te roepen in de (jouw?) werkelijkheid. Hoe echter de representatie, hoe intenser de emotie.

En is dat ook niet wat er gebeurde met di Tommaso? Rouwden de 14.000 mensen in het stadion echt om de dood van een speler? Zijn het echte emoties omdat ze hun vriend gaan missen? Ik denk dat, net als ik, 13.000 van de 14.000 mensen di Tommaso niet eens zouden herkennen als ze hem tegen zouden komen in de stad. Ik denk dat 13.999 mensen nog nooit een woord gewisseld hebben met di Tommaso. Ik denk dat ze emotioneel zijn, omdat ze in een omgeving gestopt worden die een emotie oproept. Als je in een stadion zit met huilende mensen, dan huil je vanzelf mee. Makkelijker aangeboden en laag drempeliger kan haast niet. Een representatie die zo dichtbij de werkelijkheid komt dat je het gevoel hebt er middenin te zitten. Real-life entertainment met emotionele toespraken, zang, vuurwerk, ererondjes etc. De meeste van de mensen hebben geen band met di Tommaso, ze zullen hem niet missen en ze vinden het niet zielig voor hem. Ze vinden het zielig voor zichzelf. En daar huilen ze om. En dat vind ik verbijsterend of weerzinwekkend. Maar vooral zielig. ]]> 24@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:39:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=23 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=23#comm Vanaf ongeveer 960 na Christus ontstond in China het principe van 'voetbinden'. Er was ooit een prinses (Yao Niang) die kleine voeten had en heel lichtvoetig liep, waardoor er een traditie ontstond die kleine voeten mooi vond. Daaruit ontstond een cultuur die gericht was op kleine voeten met kleine schoentjes, kleine pantoffeltjes etc. Het nadeel was dat niet iedereen kleine voeten had en paste in de wereld van de kleine schoentjes en daarom werden de tenen van meisjes op jonge leeftijd gebroken en strak ingebonden onder de voet. Het idee was dat als de voet geen ruimte had om te groeien, hij niet zou groeien. Maar de groei liet zich niet stoppen door inbinding en zo groeiden de voeten, alleen niet in de bedoelde vorm. Het resultaat werd een pijnlijke traditie waarin meisje nauwelijks nog konden staan of lopen. De voeten werden daardoor nutteloos en waren door de misgroeiing ook niet mooi meer. Wat begon als schoonheidsideaal werd uiteindelijk een nutteloze traditie.

Ik vraag mij af in hoeverre onze cultuur ook niet een traditie geworden is. Volgens mij doen wij een heleboel dingen die tegen ons werken, maar die nou eenmaal ingeburgerd zijn. Ik denk dat we bijvoorbeeld meer werken dan goed voor ons is. We bevinden ons niet in een na-oorlogse periode waarin we het land moeten opbouwen, we leven niet ten tijde van de verlichting waarin we streven naar een maakbare wereld en we hoeven geen toren van Babel te bouwen om naar God te klimmen. We werken omdat 'het hoort', omdat het de basis is van onze consumptiecultuur. We worden niet opgevoed met de vraag wat je met je leven zou willen, maar met de vraag hoe je het beste past in de consumptiecultuur. Van jongs af aan word je geleerd dat je spullen nodig hebt, dat je daarvoor geld moet verdienen, en dat je daarvoor goed je best moet doen op school. Alles met het idee om je onderdeel te laten worden van onze consumptiemaatschappij. Ik ben er van overtuigd dat als we met z'n allen 3 dagen in de week zouden gaan werken, de wereld net zo hard door zou draaien. Werken is nu een bezigheidstherapie geworden voor mensen die niet weten wat ze anders met hun leven zouden moeten doen.

De enige reden waarom wij werken is om onze consumptiecultuur in stand te houden, of liever gezegd te laten groeien. Wij werken ten behoeve van de economie. Balkenende streeft naar een 40-urige werkweek, omdat dat dat goed is 'voor de economie'. En dat snap ik dus niet. De Economie is geen persoon die sterft als wij hem niet goed onderhouden, de Economie is geen God die ons vertelt hoe wij moeten leven. De economie is een systeem om ons geld te beheren. Het is een concept. Een concept dat wij bedacht hebben voor onszelf. En als het concept niet meer werkt, waarom zullen we dan onszelf gaan aanpassen naar een systeem dat we zelf bedacht hebben? Waarom passen we het systeem dan niet aan? Waarom gaan we niet werken om ons te onderhouden in plaats van te werken voor een systeem dat niet meer voldoet? Als je voeten niet meer passen in de kleine hippe schoentjes, dan pas je de schoen aan en niet je voeten. Om de simpele reden dat het absurd is. Onze consumptiecultuur die begonnen is als een systeem om ons te onderhouden is geworden tot een nutteloze traditie. ]]> 23@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:38:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=22 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=22#comm

Vraag 1: Als ik een aanslag ga plegen dan doe ik dat:
A. In de grootste gebouwen van New York
B. In de trein van Madrid
C. In de metro van Londen
D. In de trein naar Breukelen/Maarssen

Vraag 2: Ik doe dit:
A. In de middag als iedereen werkt
B. Tijdens de spitsuren als iedereen reist
C. 's Nachts als iedereen slaapt
D. Uurtje of 10 's avonds als er niemand is

Vraag 3: Dan doe ik het volgende:
A. Ik vergiftig Heineken bier
B. Ik blaas de afsluitdijk op en spoel Flevoland weg
C. Ik plaats een bom tussen het afval in Amsterdam dat toch niet wordt opgeruimd tijdens een zeilfestival dat miljoenen mensen trekt
D. Ik plaats een bom in een laptoptas en plaats die zichtbaar in de trein naar Breukelen/Maarssen

Als je A, B of C als meest gekozen antwoord hebt:
Je bent een snuggere terrorist die op het juiste tijdstip de juiste handeling uitvoert en daarmee erg veel slachtoffers maakt.

Als je D als meest gekozen antwoord hebt:
Je bent een ongelofelijke eikel die op het verkeerde tijdstip de verkeerde handeling verricht en als enige resultaat boekt dat de trein 4 uur stil ligt. Het laten ontsporen van een trein op Amsterdam CS levert al 2 dagen vertraging op, dus een erg onzinnige aktie. Echter in een land als Nederland kan het geloofwaardig overkomen. ]]> 22@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:37:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=20 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=20#comm
'Vroeger' volgde ik ook de eerste divisie wedstrijden, maar sinds die naar SBS 6 zijn gegaan, ben ik die uit het oog verloren. Voetbal op SBS is een ramp. Het is zeldzaam hoe je een voetbaluitzending kan vullen met dingetjes die geen voetbal zijn. Los van de reclameblokken (minstens 6) en voor- en nabeschouwingen van elke wedstrijd, wordt het programma gevuld met een prijsvraagje zus, een itempje zo, 'waar wilt u dat we volgende week heen gaan' dit, 'sms nu uw antwoord naar nummer zo' etc etc etc. Diepgaand interview met de man van de wedstrijd, nog een reclameblokje en dan weer eens een samenvatting van een wedstrijd die ondergeschikt is aan alle zooi er om heen.

Ik vraag mij af of ik wel een echte voetballiefhebber ben. Als ik voetbal wil zien, waarom laat ik mij toch dan tegenhouden door de vorm waarin het gegoten wordt? Ik moest denken aan een item op het journaal over de benzineprijzen die elk jaar weer stijgen. Ten opzichte van vorig jaar ligt de prijs voor diesel, benzine en autogas ongeveer 10% hoger dan het jaar ervoor. Toch hebben 'we' (ik rij zelf geen auto) 2,7% meer getankt. Een beetje automobilist laat zich blijkbaar niet het voetbalveld uit slaan door een beetje tegenslag. Als je iets graag wil, doe je het toch wel.

En nu wordt mijn voetballiefde wel heel erg op de proef gesteld. De rechten van de eredivisie liggen bij Talpa. Ik heb dit weekend geprobeerd voetbal te kijken bij Talpa. Ze hebben niet alleen de langdradigheid en reclameblokken overgenomen van SBS, maar ze beginnen ook nog eens met de clubs die het minst interessant zijn. Je wordt gedwongen om eerst door de FC Grongingen - RBC en Utrecht - NEC's heen te worstelen om op het einde van het programma een samenvatting te zien van de clubs die er wel toe doen. De reclameblokken zijn nog langer en bestaan alleen nog maar uit auto's die aan parachutes uit vliegtuigen worden gegooid en bekende voetballers die op een stalen frame vechten/voetballen. En dan herhaald. En dan haak ik echt af.

Een automobilist heeft zijn auto misschien echt nodig en zou hem daarom niet zo snel opgeven. Maar voetbal heb ik niet nodig. Voetbal is vermaak. En als vermaak geen vermaak meer is, dan houdt het op. Ik ga dit weekend weer proberen voetbal te kijken en als ik mij meer stoor aan alle dingetjes er omheen dan dat ik plezier beleef aan het spelletje dan stop ik er mee. Misschien is dit het wel goede moment om mijn TV weg te doen. ]]> 20@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:34:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=19 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=19#comm Het Rotterdamse huis-aan-huis blad De Havenloods plaatste in mei 2005 een advertentie waarin ze vrouwen opriepen om te trouwen met Salomon Kalou. Voor degene die zich niet zo verdiepen in de voetballerij: Kalou is een nogal getalenteerde voetballer uit Ivoorkust en 'we' denken dat 'we' wereldkampioen voetbal kunnen worden als 'we' Kalou toevoegen aan het Nederlands elftal. Er is één nadeel: Kalou is geen Nederlander en minister Verdonk weigert hem een verblijfsvergunning te geven, omdat hij nog geen 5 jaar in Nederland woont. Dat is de regel. En voor getalenteerde voetballers heeft Verdonk geen aparte regels bedacht. En dus is voor Kalou de enige manier om in oranje te komen, trouwen met een Nederlandse en zo een Nederlandse nationaliteit krijgen.

Een collega van mij vertelde een soortgelijk verhaal. Ze was op vakantie geweest naar Turkije en vertelde mij dat ze een Turk had ontmoet die in Nederland wilde werken om zo te kunnen sparen voor een huis in Turkije. Omdat ook hij geen verblijfsvergunning had, besloot hij een Nederlandse vrouw te trouwen en zo werkte hij een paar jaar als buschauffeur. Toen hij genoeg geld verzameld had, keerde hij terug naar Turkije en bouwde daar lekker zijn huisje. Blijkbaar willen we buitenlanders die iets toevoegen aan 'onze' cultuur graag in 'ons' land hebben, en buitenlanders die alleen voor hun eigen geluk komen tegenhouden en als ze binnen zijn, zo gauw mogelijk ons land weer uitgooien. En Kalou voegt iets toe aan 'onze' cultuur, hij maakt ons namelijk wereldkampioen. En die buschauffeur, ja, die brengt ons wel van hier naar daar, maar die is makkelijk vervangbaar door een andere buschauffeur. Bijvoorbeeld een Nederlandse.

Stel dus: er zijn twee buitenlanders zijn die allebei in Nederland willen werken. Ze verblijven beiden nog geen 5 jaar in Nederland en krijgen daarvoor beiden geen verblijfsvergunning. En als de één nou kan voetballen en de ander niet en de voetballer daardoor wel een verblijfsvergunning krijgt, in hoeverre is dit dan geen discriminatie? Als we nou heel erg omhoog zouden zitten met buschauffeurs, zouden we dan voor de Turk ook zo'n advertentie gaan plaatsen in De Havenloods? En als we dan weer genoeg buschauffeurs zouden hebben, krijgen onze 'Nederlandse' buschauffeurs dan weer voorrang en moet de Turk dan weer terug naar Turkije?

En nou heb ik dit bedacht. Aangezien we alleen buitenlanders toelaten die iets toevoegen, geven we Kalou een tijdelijke verblijfsvergunning. Hij wordt opgenomen in het Nederlands elftal en mag mee doen aan het WK, op voorwaarde dat hij 'ons' wereldkampioen maakt. En als hij dat niet doet, omdat hij bijvoorbeeld de beslissende penalty mist, dan trekken we zijn verblijfsvergunning in en moet hij weer verkassen naar Ivoorkust. Net als de Turk die terugkeert naar Turkije. Misschien moet Verdonk daar maar eens een regel voor maken. ]]> 19@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:33:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=18 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=18#comm Spijkerbroeken zijn stom. Ze zijn relatief zwaar ten opzichte van andere soorten broeken, ze geven je minder bewegingsvrijheid dan andere broeken en eventuele broekzakken zijn voornamelijk voor de vorm omdat ze zo strak zijn dat je er nauwelijks iets in krijgt. En er eenmaal in, krijg je het er ook nooit meer uit. Toch draag ik spijkerbroeken, gewoon omdat ze 'mooi' zijn of 'stoer', maar zodra ik thuiskom ontdoe ik mij zo snel mogelijk van zo'n ding en trek ik mijn oude grijze met verfvlekken besmeurde joggingsbroek aan. Die is niet stoer, maar god wat zit 'ie lekker. Waarom draag ik spijkerbroeken? Waarom vind ik die stoerder dan mijn joggingsbroek? Wie heeft ooit bedacht dat een spijkerbroek stoer is en een joggingsbroek niet? Waarom maakte hij of zij de joggingsbroek niet stoer? Zou dat niet veel handiger zijn geweest?

Even een zijsprongetje. Een Amerikaanse universiteit deed ooit een experiment met een vijftal apen die opgesloten zaten in een kooi. In het midden van de kooi stond een tafel en boven de tafel hing een tros bananen. De apen hadden al gauw door dat als ze op de tafel klommen, ze bij de bananen konden komen, maar elke keer als ze dit deden, werd een sprinklerinstallatie geactiveerd en kregen de apen een nat pak. En daar houden apen niet van. Na verloop van tijd ontdekte ze het verband tussen de tafel en de sprinkler en klom geen enkele aap meer op de tafel. Dan maar geen banaan. Op een gegeven moment werd er één aap uit de kooi gehaald en vervangen door een nieuwe. Omdat de nieuweling de regel niet kende, wilde hij op de tafel springen om bij de bananen te komen, maar werd hij door zijn mede-apen er hardhandig op gewezen dat dit niet de bedoeling was. Daarna werden alle apen één voor één vervangen door nieuwe apen en kreeg elke nieuwe aap de niet-op-de-tafel-klimmen regel mee net zo lang tot er geen aap meer in de kooi zat die het verband nog wist tussen de tafel en de sprinklerinstallatie. Uiteindelijk werd de sprinkler verwijderd en hielden de apen een regel in stand om het in stand houden van de regel, niet beseffende dat de regel nergens meer op sloeg.

Terug naar de spijkerbroek. Weten wij waarom de spijkerbroek stoer is of vinden wij hem alleen maar stoer omdat het ons verteld is en wij niet beter weten? Hoe komt de spijkerbroek aan zijn stoerheid? De spijkerbroek is oorspronkelijk helemaal niet bedacht om stoer te zijn. Hij was vooral praktisch bedoeld voor Californische goudzoekers die een stevige broek wilden hebben. De praktische broek van toen is een status broek geworden van nu om zo nog te kunnen vertellen dat je ook werkt, dat je een stevige broek nodig hebt in je dagelijkse bestaan, terwijl met onze computerbaantjes de joggingsbroek ook voldoet. De joggingsbroek is de spijkerbroek van deze tijd. En zo voelen wij ons de Californische goudzoeker zonder te weten dat we dat voelen. En dat is stom. Wij zijn niet meer of minder dan de tiende aap in de kooi. ]]> 18@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:32:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=17 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=17#comm Ik zag op Discovery een documentaire over 'zien'. 'Zien' bestaat uit het opvangen van licht in je oog en het doorgeven van die informatie aan je hersens die er een beeld van vormen. Daarmee wekt het de suggestie dat wij de buitenwereld -de 'werkelijkheid'- kunnen waarnemen. Dit systeem is alleen niet zo waterdicht als het lijkt. Ten eerste 'helpen' onze hersens ons om het beeld bruikbaar te maken. De registratie van de buitenwereld verschijnt ondersteboven op ons netvlies, maar onze hersens draaien het om, zodat het overeenkomt met onze 'werkelijkheid'. Ten tweede bestaat het beeld dat onze hersens vormen, maar voor 10% uit informatie die via onze ogen binnenkomt en voor 90% uit aanvullingen van onze hersens zelf. Dit scheelt namelijk aanzienlijk veel tijd in het 'maken' van het beeld. Alle informatie uit je ogen halen zou zo lang duren, dat het beeld altijd achterhaald is en daardoor niet bruikbaar. Onze hersens veranderen ons beeld van de werkelijkheid, maar dat is voor ons de enige manier om er mee overweg te kunnen. We weten niet hoe de werkelijkheid er uit ziet, maar in ieder geval niet zoals wij het ervaren.

Nou verwonder ik mij al bijna mijn hele leven over tijd. Als er één element is van onze werkelijkheid waar wij niet omheen lijken te kunnen dan is het tijd. Alles wat wij doen of ervaren, zullen wij altijd ervaren in een ruimte en in een bepaalde tijdsspanne. Ongeacht of dat wat wij ervaren de werkelijkheid is of niet, zal het altijd plaatsvinden in ruimte en tijd. Volgens Immanuel Kant is tijd echter geen element van de werkelijkheid om ons heen, maar een onderdeel van onszelf. Alles wat wij ervaren, ervaren wij in tijd en ruimte omdat onze hersens de informatie zo filteren, dat alles onderdeel wordt van tijd en ruimte. Je kan het vergelijken met het dragen van een bril met rode glazen. Alles wat je dan ziet, zal bestaan uit rood-tinten. Ook al is de werkelijkheid blauw of groen, je zal het altijd waarnemen als rood. De bril zorgt ervoor dat je werkelijkheid rood wordt, net zoals volgens Kant je hersens ervoor zorgen dat je werkelijkheid bestaat uit tijd.

Maar kan onze werkelijkheid bestaan zonder tijd? Of zonder ruimte? Ik kan er zelf geen zinnige voorstelling bij maken, maar dat zal komen omdat mijn hersens ook alles laten bestaan uit tijd en ruimte. Ik kan mij niet voorstellen dat de werkelijkheid om mij heen geen tijd heeft. Maar aan de andere kant zou ik mij ook geen voorstelling kunnen maken van andere kleuren dan rood, als ik altijd alles in rood zou ervaren. Alsof je aan een blinde probeert uit te leggen wat kleur is, dat is onmogelijk. Ik kan alleen maar datgene weten van de werkelijkheid, dat via mijn zintuigen tot mij komt.

Als onze werkelijkheid tijd bevat van zichzelf, heeft het die tijd dan altijd al gehad, of is het ontstaan in de loop der ehmm.. tijd? Heeft onze werkelijkheid (of lees voor het gemak 'onze wereld' of 'het universum') altijd al bestaan? En zo niet, is het dan ontstaan uit het niets? Ik kan beide situaties niet bevatten. 'Iets' kan niet ontstaan uit het 'niets' en aan de andere kant, kan voor mij ook niet 'iets' altijd al hebben bestaan zonder dat het onstaan is. Beide situaties kunnen niet vanwege het probleem 'tijd'. Ervan uitgaande dat de wereld wel bestaat, zou die alleen kunnen bestaan als het geen tijd als onderdeel van zichzelf zou hebben. Hij kan van zichzelf namelijk geen tijd bevatten, want die zou dan altijd al onderdeel van de wereld hebben moeten zijn, of moeten zijn ontstaan in de loop der tijd, wat niet kan zonder tijd.

En zo kom ik weer bij onze hersens. Als onze hersens de binnenkomende informatie bewerken zodat wij makkelijker met de werkelijkheid overweg kunnen, zouden zij dan ook niet het concept tijd 'bedacht' kunnen hebben? Tijd en ruimte om het voor ons, om welke reden dan ook, makkelijker te maken om met de werkelijkheid om te gaan? Ze veranderen daarmee wel de werkelijkheid, maar doen ze dat ook niet met de informatie die ze bijvoorbeeld via onze ogen binnen krijgen? Misschien is het voor ons de beste manier om met de wereld om te kunnen gaan. Misschien was Immanuel Kant zo gek nog niet. ]]> 17@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:30:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=16 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=16#comm Vorige week ben ik lid geworden van de SP. Waarom de SP? Voor de betekenis van de letter S: socialisme. Ik geloof in een gelijkheid tussen mensen, of in ieder geval in gelijke behandeling voor mensen. Iedereen moet zijn eigen keuzes kunnen maken, maar is ook verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes. Ik kreeg een boekje thuisgestuurd: 'Wegwijs in de SP' en daarin stond een stukje over solidariteit. Het idee is dat iedereen gelijkwaardig aan elkaar zou moeten zijn, maar het probleem is dat niemand gelijk is aan elkaar. Iedereen heeft andere mogelijkheden, houdt er andere ideeën op na en is overtuigd van een ander geloof. Maar zolang iedereen solidair is met de ideeën van de ander is er eigenlijk geen probleem. En daar zit volgens mij het probleem.

Misschien is het nadeel van geloven dat je gelooft. Het is niet iets dat te bewijzen valt of waar je rationeel een uitleg voor kunt geven. Het is niet iets is wat je 'erbij' doet, maar iets dat een fundamenteel onderdeel van je leven is. Je bent niet een 'burger' en daarnaast Christen of Jehova Getuige, je bent Christen of Jehova Getuige en leeft je leven op die wijze en daarmee vorm je je identiteit, je burgerschap. Leven is geloven. De Deense filosoof Soren Kierkegaard zei ooit dat geloven belangrijker is dan weten. Dingen waar we met ons verstand bij kunnen, zijn totaal onbelangrijk volgens hem. We kunnen er absoluut zeker van zijn dat acht plus vier twaalf is, en daarom 'betrekken wij het niet bij ons avondgebed', het is niet van essentieel belang. De dingen waar wij rationeel niet bij kunnen, zijn volgens hem belangrijker, omdat we daar alleen van uit kunnen gaan door erin te geloven. Geloof is de essentie van ons bestaan, existentialisme heet dat. Maar is de eigenschap om anderen te overtuigen van jouw geloof niet altijd onderdeel van je geloof? Als jij overtuigd bent dat leven op een bepaalde manier de juiste is, zal je dan ook niet anderen willen overtuigen? Als ik geloof dat Jezus voet op deze planeet heeft gezet, is dat dan ook niet de planeet van mijn buurman?

Leiden wij Westerse niet-gelovigen ons leven op een andere manier dan gelovigen? Als geloof je overtuiging is om te leven, wat is dan je drijfveer als je niet gelooft? Wat is je identiteit als je geen Christen of Jehova bent? In onze consumptie-cultuur kopen wij spullen bij elkaar om ons te voorzien van een identiteit. Het merk auto dat wij rijden, het soort schoenen dat we dragen, de tv-zender die we kijken, de poltieke partij waar wij lid van zijn, bepalen onze identiteit. Wij zijn alto of gabber, links of rechts, Ajacied of Feyenoorder. Wij kiezen wie we willen zijn. Is dit een identiteit of een soort pseudo-imago? Is dit interesse of geloof? Als dit een geloof is, heb ik dan ook de overtuiging om anderen te overtuigen van mijn geloof? Persoonlijk geef ik nicks om auto's, kleding, huizen, of weet ik wat voor spulletjes. Ik beleef helemaal geen plezier aan het kopen van wat dan ook en geef nicks om merken. Ik zet heel vaak mijn vraagtekens bij onze consumptie-cultuur en snap niet dat mensen gelukkig kunnen worden door zich te omringen met gekochte prularia.

Heb ik dan helemaal geen zwakke plek? Ja, toch wel. Ik moet alles van Apple hebben. Nou ja, ik zou alles willen hebben, maar gelukkig besef ik vaak nog op tijd dat ik sommige dingen echt niet nodig heb en ze dan maar niet aanschaf. Ik vind alles wat ze maken geniaal, iMacs, Powerbooks, de iPods in combinatie met een online muziekwinkel, ik heb zelfs ooit overwogen om een iSight (is een webcam) te kopen. Wat moet ik in godsnaam met een webcam?? En wil ik ook anderen overtuigen om Apple-spullen te kopen? Ja, heel erg. Ik heb mijn vader 'geswitched' van een Windowsbak naar een Mac en een vriendin van mij over de streep getrokken om een Mac Mini aan te schaffen. Ik las in Filosofie Magazine van de week een column van Arnon Grunberg (aka Marek van der Jagt) die ook Mac-fundamentalist is, ik zou hem bijna gaan mogen opeens. Rationeel kan ik er niet bij, maar ik geloof wel dat het een goed merk is, dat ze kwalitatief goeie produkten maken en niet hun spullen door kinderhandjes in lage loon landen in elkaar laten zetten. Ik ben een Apple-getuige.

Maar goed, ik ben lid van de SP en vind dat iedereen zijn eigen keuzes moet maken, maar dan ook verantwoordelijk is. Dus als anderen geen problemen hebben met vastlopers, driver conflicten en onlogische interfaces, mogen ze van mij kiezen voor een Windowsbak, maar dan zijn ze er zelf voor verantwoordelijk. See if I care. Ik ben solidair. ]]> 16@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:29:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=15 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=15#comm
Het Azië-verhaal. Een soort ouderwetse branding die je zandkasteel wegspoelt, maar dan in het groot. Wat kan je daar voor mening over hebben? Ik ben natuurlijk 'tegen' de Tsunami, voor je zover daar tegen kunt zijn en natuurlijk is het heel erg wat er gebeurd is. Waar ik mij aan stoor is de ontzettende hype die er omheen ontstaan is. Natuurlijk vielen er veel slachtoffers en natuurlijk is alle hulp aan slachtoffers goed. Maar sturen we nou zoveel geld omdat wij zo ontzettend nobel zijn en vinden dat het onze 'plicht' is om die stakkers te helpen of volgen wij een mediahype? Hoeveel mensen sterven er jaarlijks in verschillende Afrikaanse landen aan ziektes en/of honger? Daar kunnen nog geen vijf Tsunamis tegenop. Alleen levert dat geen spectaculaire beelden op en daardoor komt het niet in het nieuws en daardoor wordt het geen hype en zo ontstaan er ook geen spelshows op tv waarbij voor elke scheet die een bekende Nederlander laat weer een euro naar Azië gaat.

Hebben wij nog wel een mening? Is het zo dat wij voors en tegens afwegen om tot een soort conclusie te komen of reageren wij alleen maar emotioneel op spectaculaire evenementen? Ik verbaasde mij over de stille tocht die werd gehouden voor Ali el B. (de tasjesdief, niet te verwarren met Ali B. de rapper). De eerste stille tocht die werd gehouden was een nobele actie van een groep mensen om iemand te herdenken die zonder reden werd vermoord. Ik weet niet wie de eerste stille tocht op zijn naam kreeg, volgens mij nog iemand voor Meindert Tjoelker. Daarna kreeg iedere Rene Steegmans of Daniel van Cotthem zijn stille tocht. En nu worden de stille tochten met variatie uitgevoerd. Theo van Gogh kreeg zijn luidruchtige tocht en Ali el B. kreeg er één, maar hij was geen slachtoffer van 'zinloos' geweld. Lange Frans en Baas B. zingen (rappen) zelfs over zinloos geweld en dat terwijl het helemaal niet zo'n groot probleem is. (Jaarlijks sterven er bijvoorbeeld meer slachtoffers aan huiselijk geweld. Alleen al aan kindermishandeling sterft er één kind per week.) Zinloos geweld en met name 'De Stille Tocht' zijn zelf een hype geworden.

En dat maakt mijn Azië-verhaal-mening zo lastig. Ik vind het erg wat er gebeurd is en ik ben best bereid om geld te storten op giro 555. Maar doe ik dat dan omdat ik nobel ben, of omdat ik de hype volg? Op zich maakt het niet zo veel uit, omdat zij daar alle hulp kunnen gebruiken en om welke reden ik het ook stort, het zal daar welkom zijn. Maar moet ik dan niet ook geld storten aan alle andere landen die mijn hulp kunnen gebruiken en hoe weet ik in godsnaam welke landen dat allemaal zijn? Discrimineer ik niet als ik alleen geld voor Azië stort?

Ik kreeg het antwoord vandaag in mijn schoot geworpen. Ik werd in de stad aangehouden door iemand (Bennie, ID-nr.1288, locatie Steenweg, 16.40 uur) die mij donateur wilde laten worden van 'Mensen in Nood'. Nou ben ik slecht in 'nee' zeggen (en daardoor al lid van de nodige goede doelen), maar hij overtuigde mij door te zeggen dat ze landen opbouwen op het moment 'dat de camera's weg zijn'. Met andere woorden als de landen geen (media)aandacht, geld of hulp meer krijgen, komen zij in actie. En daar zou ik nou wel een hype van willen maken! Een hype van landen in de post-hype-periode. Of zoiets. ]]> 15@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:28:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=14 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=14#comm
Nou ben ik vrij laks in alles wat met mijn gezondheidscontrole te maken heeft. Ik ga ervan uit dat mij nicks overkomt, dus alles wat te maken heeft met het indekken voor dat soort dingetjes vind ik al gauw overbodig. Ik ben mijn laatste tandartsafspraak vergeten en mijn huisarts ken ik niet eens. Ik vind het sowieso onzin om elk (half) jaar naar de tandarts te (moeten) gaan om te kijken of ik niet misschien iets mankeer. Ik ga ook niet elk half jaar naar de dokter, KNO-arts of fysiotherapeut om te kijken of ik niet mogelijkerwijs in de toekomst iets kan gaan mankeren. Maar goed, over zorgverzekeringen dus.

Ik zag een aflevering van Tegenlicht en die ging over zorgverzekeraars. In Nederland zitten 600.000 mensen in de WAO. Ruim 80% van die mensen heeft een gedragsziekte. Dat wil zeggen dat je een ziekte hebt, die geen fysieke oorzaak heeft, maar een oorzaak die door omgeving of media wordt aangepraat (elke baan levert RSI op, elke bevalling een bekkeninstabiliteit en elk auto-ongeluk een whiplash). Als je denkt dat je een ziekte hebt, krijg je het ook en zo ontstaan er werkelijke fysieke kwalen. De patiënten zijn geen aanstellers, ze hebben wel degelijk pijn, maar er is geen fysieke oorzaak. Ook ziek zijn is een vorm van consumeren geworden. We worden niet meer ziek, we kiezen welke ziekte we 'willen' hebben uit het aanbod van wat de media ons voorschotelt. Angsten aangepraat door media, die we als werkelijkheid gaan beschouwen en vooral gaan ervaren.

Als je fysiek in orde bent, maar mentaal denkt dat je iets mankeert en daardoor ook werkelijk iets gaat mankeren, kan het dan ook niet andersom? Als ik fysiek iets heb, maar ik ga ervan uit dat ik nicks mankeer, kan het dan zijn dat ik ook fysiek nicks ga mankeren? Als je een ziekte kunt krijgen uit een angst die door de media wordt aangepraat, is verzekeren dan niet jezelf indekken voor een angst die is aangepraat en kan je jezelf de ziekte dan niet on-aanpraten of zo?

Ik denk dat verzekeren veel minder te maken heeft met een financiële vergoeding als je iets overkomt en veel meer met het gevoel van veiligheid als je iets overkomt. Ik ga ervan uit dat mij nicks gebeurt en als dat wel zo is, dan zie ik het wel op dat moment. Hoe weet ik nou of ik mij nu moet indekken voor vullingen in mijn kiezen, fysiotherapie of kaakchirurgie? Ik weet helemaal niet of ik gaatjes krijg, mijn rug vernaggel of een kies operatief moet laten verwijderen. En ik kan het ook niet weten, niemand kan het weten, maar de mate van angst die ik heb, zorgt voor de mate waarin ik mij wil laten indekken.

En zo kwam ik er achter welke verzekering het beste bij mij past. Ik wil helemaal geen verzekering. Ik wil geen geld uitgeven aan dingen die ik wellicht nooit nodig heb. En nu heb ik de goedkoopste, slechtst dekkende nickszeggende verzekering uitgekozen zonder enige vorm van aanvullende wat-dan-ook. Niet omdat ik die wil, maar omdat ik verplicht ben voor de wet om mij in te dekken voor angsten die ik niet heb. Ik ben zo blij dat ik werk gevonden heb. ]]> 14@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:27:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=13 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=13#comm
Wat is dan een simulacrum? Een combinatie van de twee eerst genoemden. Neem bijvoorbeeld weer New York, daar heeft iedereen wel een beeld van ook al is hij er nog nooit geweest. Ik denk aan wolkenkrabbers, rokende putten, hotdog-verkopers, gele taxi's etc. Omdat ik zelf nooit het 'origineel' heb mogen ervaren, zijn dit allemaal representaties. Stel dat ik nou naar New York ga, dan kan ik de beelden die ik al heb niet uitzetten en vermengen mijn representaties zich met mijn eigen werkelijke ervaringen. Zo krijg ik één beeld van New York waarvan ik niet meer weet wat ik eigenlijk van mijzelf weet en wat via een medium. Ik weet niet meer wat het 'werkelijke' New York is en wat een representatie. New York is voor mij een simulacrum.

Media geven dus een representatie van de werkelijkheid. En zolang wij weten dat het representaties zijn, is er nicks aan de hand, maar wat als wij het door de media geschetste beeld gaan aannemen voor de werkelijkheid? Verzekeringsmaatschappijen, bedrijven, marketing-people etc spelen heel vaak in op angsten. Wat als jouw uitvaartverzekering niet goed geregeld is? Wat als de Tokkies naast jou komen wonen? Wat als je niet goed verzekerd bent? Wat als je cellulitus hebt? Wat als zij massavernietigingswapens hebben en jij niet? Er wordt je een wereld voorgeschoteld die eng, onveilig of onzeker is en aan jou de taak om te consumeren en jouw wereld weer veilig te maken (koop de verzekering, regel je uitvaart, stem op de partij die zegt dat ze massavernietiginswapens zullen vinden). Als je de simulatie en de werkelijkheid niet meer uit elkaar kunt halen, zou je kunnen denken dat de werkelijkheid echt eng of onveilig is, zondar dat jouw eigen ervaringen zeggen dat dat zo is. Persoonlijk heb ik nooit ervaren dat ik beroofd werd, mijn kerk is niet in de fik gestoken, ik heb zelfs nog nooit een tik voor m'n bakkes gehad en de Utrechtse serieverkrachter heeft mij nog niet ontdekt. Mijn werkelijke werkelijkheid is lang niet zo eng als mijn media werkelijkheid. Ik hoef eigenlijk nergens bang voor te zijn.

Een paar jaar geleden kocht ik samen met mijn toenmalige vriendin een nieuwjaarslot. Ik weet niet meer wat het kostte, volgens mij 25 gulden en ik weet niet wat we er mee konden winnen, maar ongetwijfeld miljoenen. Onze win-kans zal minder dan één procent geweest zijn, maar iemand moet het toch winnen. Dat is de kracht van een loterij. Je koopt geen lot, je koopt een droom. Je consumeert om te ontsnappen aan de werkelijkheid en die te vervangen door jouw representatie ervan. Ik vind dit een leuke manier van consumeren, omdat je niet koopt uit angst, maar koopt uit hoop. Als je net zoals wij het lot in november koopt, koop je voor 12,50 de man voor twee maanden een werkelijkheid naar keuze. Niet verkeerd.

En deze week zag ik in de Metro een advertentie voor de postcodeloterij van dit jaar. De advertentie bestaat uit een foto met blije winnaars van vorig jaar die allemaal een cheque in hun handen hebben met hun gewonnen bedrag er op. Onderaan staat een uitgescheurd krantenartikel uit de Dordtenaar van 29 december 2003. Het artikel gaat over de plaats (Kinderdijk) waar vorig jaar de prijs viel en over één gezin dat hun lot niet geactiveerd had en daardoor nicks won. Ook de loterij wordt tegenwoordig verkocht op angst!! Je weet dat je niet wint, daar is de kans te klein voor. Maar stel nou dat de hele straat wint en jij als enige niet! Het idee dat je een droom koopt, heeft plaats gemaakt voor een angst om iets niet te winnen waarvan de kans dat je het wint wellicht minder dan één procent is. Heel absurd. Je zou er bang van worden. ]]> 13@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:26:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=12 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=12#comm
Een emotiemaatschappij. Media schotelen ons een wereld voor waarin je succesvol kunt zijn door je emoties. We kopen geen bier meer in flesjes, maar tappen het uit een beertender, zodat we de beleving hebben van het tappen. Rationeel zou je kunnen bedenken dat hetzelfde biertje uit een flesje drie keer goedkoper is, maar gevoelsmatig is het tappen leuker. Winkelcentra worden ingericht als jungles voor een 'survival-gevoel' en er zijn koffiehuizen waarbij je zelf je koffie kan uitzoeken en klaarmaken. Alles om de beleving. We willen niet meer nadenken, of in ieder geval niet als het niet hoeft. We willen beleving, veel beleving en het liefst met zo weinig mogelijk inspanning. We dansen met zoveel mogelijk mensen op de meest toegankelijke muziek en 'voor de leuk' gaan we allemaal in het wit gekleed. We denken hetzelfde, we doen hetzelfde, we zijn hetzelfde. Op grote schaal heet dit globalisering.

Nicks mis met emoties. Ik denk dat ons hele bestaan staat of valt met emoties. Alles wat ik doe, doe ik omdat ik het leuk vind of omdat ik denk dat ik er op één of andere manier goed aan doe. Rationeel kan ik niet verklaren waarom ik voetbal leuk vind. Ik loop mij de pleuris en maak me druk over de richting van een bal, maar gevoelsmatig weet ik wel dat ik het leuk vind. Daarentegen kan ik wel bedenken dat het maar een spelletje is en daarom ga ik niet schelden tegen tegenstanders, vuile overtredingen maken, tijdrekken of andere 'professionele' truuks uithalen om te winnen. Het gaat mij om de lol en ik weet dat. Emotie is goed als het eerst door het filter van je ratio gaat.

En stel dat er nu een zekere Mohammed B is, die het niet eens is met onze emotie-cultuur of met globalisering of weet ik veel waar 'ie het niet mee eens is. Misschien wil hij niet in een wit kostuum uit zijn dak gaan op toegankelijke muziek, of hetzelfde zijn als zijn omgeving, misschien heeft 'ie zelfs geen beertender. Hij kan daar emotioneel op reageren, maar hij laat het eerst door zijn filter van rationaliteit gaan, hij denkt er over na. Uiteindelijk komt hij tot de conclusie dat hij iets moet ondernemen en bedenkt een actie, regelt wapens, regelt vervoer, bedenkt de juiste tijd en zoekt een goede locatie. Dan gaat hij tot actie over.

Ik ben het uiteraard niet eens met zijn manier van handelen en hij heeft duidelijk een ander ratio-filter dan dat ik heb. Emotioneel gezien wil ik hem uitschelden voor kut Moslim, alle Marokkanen het land uitgooien, straffen verzwaren etc. Maar rationeel kan ik misschien bedenken dat hij zich zo in het nauw gedreven voelde dat hij vond dat hij iets moest ondernemen. En misschien heeft 'ie wel meer nagedacht dan die duizenden Idols kijkende Sensation-gangers bij elkaar. ]]> 12@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:24:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=11 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=11#comm
Marshall McLuhan kwam ooit tot de conclusie dat het medium de boodschap is ('The Medium is the Message', later aangepast naar 'The Medium is the Mass-age', verwijzend naar onze massa consumptiemaatschappij). Daarmee bedoelt hij dat niet de inhoud van het medium, maar het medium zelf tot verandering van denkpatronen of handelingen leidt. Internet, TV, mobiele telefonie veranderen het doen en denken van de mens, meer dan dat de werkelijke inhoud van de media dat doen. Volgens hem is de inhoud van elk nieuw medium, het oude medium waaruit het nieuwe medium is afgeleid, daar ga ik nu niet op in.

Terug naar de nieuwsberichtgeving. Zouden zij (de berichtgevers) ook weten dat elke keer als ze een uitzending hebben, ze met de uitzending zelf iets zeggen, los van de inhoud? Dat betwijfel ik heel erg. Vorige week was er de 'Den Haag situatie'. Vermoedelijke 'terroristen' hadden zich ingesloten in een pand in Den Haag en dreigden zich op te blazen. De situatie was de hele dag live te volgen op tv die verslag deed van de gebeurtenissen die zich er afspeelden. Waarom de hele dag een uitzending? Omdat de 'maatschappij' steeds onveiliger wordt en wij nou eenmaal 'recht' hebben om te weten wat er om ons heen gebeurt? Of simpelweg omdat de situatie zo was, dat we er nieuws van konden maken door de media die wij hebben? Eigenlijk gebeurde er niet zo veel. Wat was de werkelijke inhoud van deze uitzendingen? 's Nachts raakten er drie agenten gewond bij een inval en sindsdien zaten er twee man in een gebouw en bewaakte de politie de omgeving buiten. De hele dag werden we bestookt met beelden van scherpschutters die op het dak lagen, M.E. busjes die de wijk isoleerden, mensen die buiten achter dranghekken stonden etc. Er vloog zelfs een helikopter over (die uiteindelijk van de pers bleek te zijn) en sommige internetsites meldden dat er tanks onderweg waren (dit lijkt mij sowieso niet de beste oplossing om mensen die dreigen een pand op te blazen te stoppen, maar dit terzijde). Dit soort 'nieuws' zet een sfeertje neer en wekt de suggestie dat er heel wat aan de hand is, puur door de berichtgeving zelf. Het nieuws wordt op deze manier verslaan, simpelweg omdat we de technologische middelen hebben om het op deze manier te kunnen verslaan. Het 'nieuws' werd hier gemaakt door de nieuwszender. Het medium was de boodschap.

En zo komen wij weer bij mijn ergernis. Nieuws maken om het nieuws. Iedere nieuwszender wil bij de situatie zijn om mogelijk grote gebeurtenissen als eerste te kunnen verslaan. Hoezo objectief? Zou het niet objectiever zijn geweest als de 'hele' gebeurtenis 's avonds in het acht uur journaal even de revue zou zijn gepasseerd? 'Drie agenten gewond, twee arrestaties, nu het weer met Gerrit Hiemstra.' Dat is objectief! En wij ons maar afvragen waarom wij ons steeds onveiliger voelen. ]]> 11@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:23:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=10 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=10#comm
En dus zijn wij niet meer wie wij zijn, wij kiezen wie wij willen zijn: 'We are who we choose to be'. En dit is een heel veilig en heel vrij, maar ook een heel erg breekbaar principe. Je moet namelijk blijven consumeren om jezelf en anderen te blijven overtuigen dat je bent wie je bent. Jezelf zijn zonder consumptie voelt opeens niet meer als jezelf, als een soort geestelijk gemis. Je voelt je niet stoer, mannelijk of mooi in je Wibra-shirtje en daardoor word je gedwongen om weer iets te consumeren. Maar de consumptie zelf maakt je niet stoer, mannelijk of mooi. Het geeft alleen even tijdelijk de suggestie dat je dat bent. Daarna ben je weer net zo lelijk, bang en mietje als je voor je consumptie was en daardoor ontstaat er vanzelf weer de drang naar nieuwe consumptie.

En zo zag ik gister de Borg. Zij zijn de meesters in consumeren. De Borg is een collectief bestaande uit ehm.. Borgs. Het zijn allemaal individuen die door het Borg-collectief tot Borg zijn gemaakt. Het grote collectief is het sterkste ras in het universum en vreest eigenlijk nicks behalve de niet-Borgs. En wat doe je als je ergens bang voor bent? Je gaat consumeren. En zo bestaat het levensdoel van de Borgs uit het consumeren van niet-Borgs en het onderdeel maken van hunzelf. Iedereen vreest de Borg omdat als je eenmaal tot Borg geconsumeerd bent, je identiteit wordt gewist en je de Borg-identiteit krijgt. Alleen je nuttige kennis van wapens of technologie wordt toegevoegd aan het Borg-collectief en zelf word je een 'drone', een pion, die op zijn beurt zijn weer niet-Borgs gaat consumeren. Iedereen verzet zich tegen de Borg, je hebt namelijk niets te verliezen. Of je wordt de rest van je leven een pion in een systeem dat je niet wilt, of je vecht voor je leven en riskeert daarbij je dood. Ontsnappen is onmogelijk.

Gelukkig bestaan de Borg niet echt. Althans niet in datgene dat wij als 'werkelijkheid' ervaren. Je zou er niet aan moeten denken dat er één grote macht is die iedereen die niet is als zij probeert te consumeren en onderdeel te maken van de grote macht. Er is wel Amerika, maar dat is toch anders. Amerika is een collectief van ehmm.. Amerikanen. Het zijn allemaal individuen die door het grote Amerika tot Amerikaan zijn gemaakt. Het grote Amerika is het sterkste land en vreest eigenlijk nicks behalve niet-Amerikanen. Als er een volk is dat bijvoorbeeld tulbanden draagt of lange baarden heeft, dan wordt de grote macht opeens bang. En wat doe je als je bang bent? Precies. En zo dwingen zij de niet-Amerikanen om de mening, cultuur, gewoonten en politieke systeem van de Amerikanen over te nemen. Iedereen verzet zich tegen de Amerikanen, je hebt namelijk nicks te verliezen. Of je wordt de rest van je leven een pion in een systeem dat je niet wilt, of je vecht voor je leven en riskeert daarbij de dood. Als je in opstand komt heeft dat hooguit het effect dat je gehoord wordt door anderen of misschien is het je instinkt om jezelf te verzetten. Uiteindelijk zal je verslagen worden door de grote macht en worden geconsumeerd. Resistance is futile. You will be assimilated. ]]> 10@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:21:00 +0200 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=9 http://www.nickgroen.nl/blognote/pivot/entry.php?id=9#comm
En nu ben ik al twee maanden werkeloos en voel ik mij niet 'nuttig'. Ik lees veel, schilder wat, schrijf eens wat dingetjes, maar ik heb niet het gevoel dat ik iets 'nuttigs' doe voor de maatschappij. Maar als ik wel werk, ben ik dan nuttiger? Wat doe ik met mijn werk dat 'nuttig' is voor de maatschappij? Ik maak reclame, dat is mijn werk. Ik overtuig mensen om producten te kopen die ze niet nodig hebben, waar ze geen behoefte aan hebben, waar ze nooit om gevraagd hebben en wellicht ook geen geld voor hebben. Maar als ik mijn werk goed doe, overtuig ik ze van het 'nut' van het produkt, geef ik ze een beleving mee of help ik mensen met mijn produkt van hun angst af die ik ze in eerste instantie heb aangepraat (Heb je cellulitus? Gelukkig heb ik de 'remedie'). Is dit nou werkelijk nuttig?

Maslov maakte ooit zijn bekende piramide van behoeftes en zo langzamerhand hebben wij de top bereikt. We hebben alles: eten, drinken, veiligheid, kleding, vrienden, woning en weet ik wat er allemaal op de lijst staat. Vast geen anti-cellulituscrème. En toch werken wij ons uit de naad om nog meer geld te verdienen, nog meer spulletjes te kopen, nog meer te consumeren en nog meer te verspillen. En wat is het 'nut' van werken, kopen en consumeren als je alles al hebt? Zouden wij onszelf niet een dienst bewijzen door te zeggen: mensen, we hebben alles al, koop minder, consumeer minder en verspil minder. Werk minder, verdien minder geld en ga in de verkregen vrije tijd eens nadenken over wat je met leven zoal zou kunnen doen. Ga schilderen, lees eens een boek, denk na over het leven, ga zingen, schrijf eens iets. Zou dat niet veel 'nuttiger' zijn dan 'nutteloos' werken en meegaan in de stroom van onze massa-consumptie maatschappij?

En dat is precies wat ik nu doe. Ik werk niet, ik lees en schrijf en schilder en denk. Alleen doe ik dat te veel en werk ik te weinig. Zo weinig dat ik zo snel daal op Maslov's piramide dat ik mij langzamerhand zorgen ga maken. En dat terwijl ik toch vrijwel al mijn tijd besteed aan nuttig zijn. Gelukkig heb ik daar nu een oplossing voor bedacht. Als al die mensen die op de top van de piramide staan nou iets nuttigs willen doen, laat ze dan geld overmaken naar degene die werkelijk iets nuttigs doen. Zoals ik. Wat is er nou nuttiger dan je geld investeren in iets nuttigs? Giro 6738980. ]]> 9@http://nickgroen.nl/blognote/pivot/ default Sat, 25 Nov 2006 20:05:00 +0200